Category Archives: AzhwArs and AchAryas

బాల పాఠము – వేదాంతాచార్య

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవం – బాల పాఠము

<< పిళ్ళై లోకాచార్య శిష్యులు

ఆండాళ్ నాన్నమ్మ ఇంట్లో పువ్వులు అల్లుతూ గుడి వైపు అటూ ఇటూ నడుస్తున్న వాళ్ళని చూస్తున్నారు. ఆమె తన ఇంటి వైపు పరిగెత్తుకుంటూ వస్తున్న పిల్లలను చూసి చిరునవ్వు నవ్వుకుంది. అల్లిన పూలమాలను ఆమె పెరియ పెరుమాళ్ మరియు తయార్ చిత్ర పఠానికి అలంకరించి తరువాత వాళ్ళని స్వాగతించింది.

నాన్నమ్మ : పిల్లలలూ రండి. ఈ రోజు ఎవరి గురించి చర్చించబోతున్నామో మీకు తెలుసా?

పిల్లలందరు ఒకేసారి : వేదాంతాచార్య

నాన్నమ్మ : అవును. ఆ పేరు వారికి ఎవరు పెట్టారో మీకు తెలుసా?

వ్యాస : పెరియ పెరుమాళ్ వారికి వేదాంతాచార్య అని పేరు పెట్టారు. అవునా
నాన్నమ్మ?

నాన్నమ్మ : అవును, వ్యాస. వారికి పుట్టుకతో పుట్టిన పేరు వెంకటనాథన్. వారు కంచీపురంలో ఒక దివ్య దంపతులైన అనంతసూరి మరియు తోతారంబైలకు జన్మించారు.

పరాశర : నాన్నమ్మ, వారు మన సాంప్రదాయంలోకి ఎలా వచ్చారో మాకు మరింత చెప్పండి.

నాన్నమ్మ : ఖచ్చితంగా, పరాశర. నడాదూర్ అమ్మాళ్ యొక్క కాలక్షేప గోష్టిలో కిడాంబి అప్పుళ్ళార్ అనే పేరుతో ఒక ప్రముఖ శ్రీవిష్ణవుడు ఉండేవారు. చిన్నప్పుడు వేదాంతాచార్యులు వారి మేనమామ (కిడాంబి అప్పుళ్ళార్)తో పాటు శ్రీ నడాదూర్ అమ్మాళ్ యొక్క కాలక్షేప గోష్టికి వెళ్లారు. ఆ సమయంలో శ్రీ నడాదూర్ అమ్మాళ్ వారిని అన్ని అడ్డంకులను ఛేదించి విశిష్టాద్వైత శ్రీవిష్ణవ సిద్దాంతాన్ని స్థిరపరుస్తారని ఆశీర్వదిస్తారు.

అత్తుళాయ్ : ఓహ్! వారి ఆశీర్వాదం నిజమైంది!

నాన్నమ్మ చిరునవ్వుతో: అవును, అత్తుళాయ్ . పెద్దల ఆశీర్వాదాలు నెరవేరకుండా ఉండవు.

వేదవల్లి: వారు తిరువెంకటేశ్వరస్వామి వారి పవిత్ర గంట అవతారం అని నేను విన్నాను. అవునా
నాన్నమ్మ ?

నాన్నమ్మ : అవును. వారు సంస్కృతం, తమిళ్ మరియు మణిప్రవళంలో వందకు పైగా గ్రంథాలు వ్రాశారు.

వ్యాస: ఓ! వందనా?

నాన్నమ్మ : అవును, వాటిలో ముఖ్యమైనవి తాత్పర్య చంద్రిక (శ్రీ భగవత్ గీతపై వ్యాఖ్యానం), తత్వతీకై, న్యాయ సిద్జాంజనం, శత ధూశని ఇంకా అహార నియమం (ఆహార అలవాట్లపై వ్యాఖ్యానం) ఉన్నాయి.

పరాశర : నాన్నమ్మ, ఆశ్చర్యంగా ఉంది. ఒకే వ్యక్తి ఎలా ఆహార అలవాట్లపై వ్యాఖ్యానం లాంటి ప్రాథమిక గ్రంథాలు రాసి మరియు అదే సమయంలో క్లిష్టమైన తాత్విక వ్యాఖ్యానాలు కూడా ఎలా రాసారూ అని.

నాన్నమ్మ : మన పూర్వాచార్యుల జ్ఞానం లోతు మహాసముద్రం లాంటిది, పరాశర! ఆశ్చర్యపోనవసరం లేదు, వారికి మన తాయార్ (శ్రీ రంగనాచియార్) ‘సర్వ-తంత్ర-స్వతంత్ర’ (అన్ని కళల నైపుణ్యం) అని బిరుదునిచ్చారు.

అత్తుళాయ్ : మాకు ఇంకా చెప్పండి, నాన్నమ్మ. వారి గురించి ఇంకా వినాలని ఉంది.

srivedanthachariar_kachi_img_0065.jpg

అవతార ఉత్సవంలో కాంచి తూప్పుళ్ వేదాంతాచార్య

నాన్నమ్మ: వేదాంతాచార్యులను ‘కవితార్కిక కేసరి’ (కవులలోకి సింహం) అని కూడా పిలుస్తారు. వారు ఒకసారి కృష్ణమిశ్ర అనే ఒక అధ్వైతితో 18 రోజుల పాటు సుదీర్ఘ చర్చ చేసి గెలిచారు. వారు ఒక వ్యర్థ కవి సవాలు చేస్తే ‘పాదుకా సహస్రం’ ను రచించారు. ఇది శ్రీ రంగనాథుని దివ్య పాదుకలను ప్రశంసిస్తూ వ్రాసిన 1008 పద్యాల కవిత.

వేదవల్లి: చాలా బాగుంది! ఇన్ని నైపుణ్యాలు ఉన్నప్పటికీ ఇంత నమ్రత కలిగిన గొప్ప ఆచార్యులు మన సాంప్రదాయంలో ఉండటం నిజంగా మన అదృష్టం.

నాన్నమ్మ : బాగా చెప్పావు వేదవల్లి. వేదాంత దేశికులు మరియు అనేక ఇతర సమకాలీన ఆచార్యులు పరస్పర ప్రేమ మరియు గౌరవం కలిగి ఉండేవారు. తన అభితిస్తవంలో, వారు శ్రీ రంగనాథుని “ఓ భగవాన్! పరస్పర శ్రేయోభిలాషులైన గొప్ప భాగవతుల చరణాల వద్ద శ్రీరంగం లోనే నివసిస్తాను అని అడుగుతారు “. మణవాళ మామునులు, ఎఱుంబి అప్పా, వాధికేసరి అళగీయ మణవాళ జీయర్, చోళసింహపురం (షోలింగర్) దొడ్డాచార్య వారి రచనలలో వేదాంత దేశికుల గ్రంథాలను ఉదాహరించారు. వేదాంత దేశికులు, పిళ్ళై లోకాచార్యులను గొప్పగా ప్రశంసించే వారు. వీరు పిళ్ళై లోకాచార్యుల గురించి “లోకాచార్య పంచాసత్” అని పిలువబడే గ్రంథం రచించారు. ఈ గ్రంథం తిరునారాయణపురం (మేల్కోటె, కర్ణాటక) లో క్రమం తప్పకుండా రొజూ పఠిస్తారు.

పరాశర : వేదాంతాచార్యులు శ్రీ రామానుజాచార్యుల సంభంధం ఎలాంటిది?

నాన్నమ్మ : వేదాంతాచార్యులకు శ్రీ రామానుజాచార్యుల పట్ల భక్తి చాలా ప్రసిద్ధమైనది; వారి ‘న్యాస తిలకా’ అనే గ్రంధంలో ‘ఉక్త్య ధనంజయ…’ అను పద్యంతో, శ్రీ రామానుజ సంభంధం వల్ల మోక్షం ఖాయమని పరోక్షంగా చెప్పిన పెరిమాళ్ ని పసన్న పరుస్తారు.

వ్యాస : మన ఆచార్యుల గురించి తెలుసుకోవడానికి చాలా ఉంది, నాన్నమ్మ !


నాన్నమ్మ : అవును, వేదాంతాచార్య విజయ ని ‘ఆచార్య – చంపు’ అని కూడా పిలుస్తారు. వేదాంత దేశికుల జీవితం మరియు రచనల క్లుప్తమైన సంగ్రహాన్ని సంస్కృతంలో గద్య మరియు పద్య రూపంలో గొప్ప పండితుడైన ‘కౌశిక కవితార్కికసింహ వేదాంతాచార్య’ (సుమారు 1717 లో నివసించిన గొప్ప పండితుడు) రచించారు.

అత్తుళాయ్ : ఓహ్, బాగుంది! నాన్నమ్మ, ఈరోజు మనం వేదాంతాచార్యుల సంస్కృతం మరియు తమిళంలోని సాహిత్య నైపుణ్యము మరియు వారి భక్తిలో వినయం నేర్చుకున్నాము. వారి గొప్పతనాన్ని అనుసరించడం నిజంగా మన అదృష్టం.

నాన్నమ్మ : అవును, పిల్లలు. ఇలాంటి గొప్ప పుణ్యాత్ములను ఎల్లప్పుడూ గుర్తుంచుకోవాలి! రేపు మళ్లీ కలుద్దాం. మీరు ఇంటికి వెళ్ళే సమయం అయ్యింది.

పిల్లలందరు ఒకేసారి: నాన్నమ్మ ధన్యవాదాలు.

మూలము : http://pillai.koyil.org/index.php/2019/02/beginners-guide-vedhanthacharyar/

పొందుపరిచిన స్థానము http://pillai.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

ஸ்ரீவைஷ்ணவம் – பால பாடம் – வேதாந்தாசார்யர்

ஸ்ரீ: ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம: ஸ்ரீமதே ராமானுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ஸ்ரீவைஷ்ணவம் – பால பாடம்

<< பிள்ளை லோகாசார்யரின் சிஷ்யர்கள்

ஆண்டாள் பாட்டி ஒரு மாலை கட்டிக் கொண்டே தன் வீட்டு ஜன்னலின் வழியே வெளியே கோயிலுக்கு நடந்து செல்லும் பக்தர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். எப்பொழுதும் தன்னை பார்க்க வரும் குழந்தைகள், தன் வீட்டை நோக்கி ஓடி வருவதைப் பார்த்து தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டாள். தன் கையிலிருந்த மாலையை பெரிய பெருமாளுக்கும் தாயாருக்கும் சாற்றி விட்டு அவர்களை வரவேற்றாள்.

பாட்டி: வாருங்கள் குழந்தைகளே! இன்றைக்கு யாரைப்பற்றித் தெரிந்துகொள்ளப் போகிறோம் தெரியுமா?

குழந்தைகள் எல்லோரும்: வேதாந்தாசார்யர்.

பாட்டி: யார் அவருக்கு அந்த பெயரை இட்டார்கள் தெரியுமா?

வ்யாசன்: பெரிய பெருமாள் தான் அவருக்கு அந்தப் பெயரை இட்டார். சரி தானே பாட்டி?

பாட்டி: சரியாகச் சொன்னாய் வ்யாசா. அவரது இயற்பெயர் வேங்கடநாதன். அனந்தசூரி தோத்தாரம்பை என்ற திவ்யதம்பதிக்கு காஞ்சிபுரத்தில் பிறந்தவர் அவர்.

பராசரன்: அவர் சம்பிரதாயத்தில் ஈடுபடத் தொடங்கியது பற்றிச் சொல்லுங்கள், பாட்டி

பாட்டி: நடாதூர் அம்மாளின் காலக்ஷேப கோஷ்டியில் கிடாம்பி அப்புள்ளார் என்ற சிறந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் இருந்தார். வேதாந்தாசார்யாரை, சிறு வயதிலேயே அவரது தாய்மாமனான கிடாம்பி அப்புள்ளா ர் காலக்ஷேப கோஷ்டிக்கு அழைத்துச்சென்றார். ஸ்ரீ நடாதூர் அம்மாள் அவரை, மற்ற சித்தாந்தங்களை வென்று, விஷிஷ்டாத்வைத ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தை, உறுதியாக நிலைநாட்டுவார் என்று ஆசீர்வதித்து இருந்தார்.

அத்துழாய்: அவரது ஆசீர்வாதம் உண்மையாயிற்றே !

பாட்டி (புன்னகையுடன்): பெரியோர்களின் ஆசீர்வாதம் என்றைக்கும் பொய்க்காது, அத்துழாய்!

வேதவல்லி: அவர் திருவேங்கடமுடையானின் திருமணியின் அம்சம் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். உண்மை தானே, பாட்டி ?

பாட்டி: ஆம், நீ சொல்வது சரி தான். அவர் ஸம்ஸ்க்ருதத்திலும், தமிழிலும், மணிப்ரவாளத்திலும் நூறுக்கும் மேற்பட்ட க்ரந்தங்களை எழுதி இருக்கிறார்.

வ்யாசன்: ஆ, நூறா?

பாட்டி: ஆம். அவற்றுள் சில – தாத்பர்ய சந்த்ரிகை (ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையின் மேலான பாஷ்யம்), தத்வடீகை, ந்யாயஸித்தாஞ்சனம், சததூஷணி, ஆஹாரநியமம் ஆகியன.

பராசரன்: பாட்டி, ஒருவராலேயே எப்படி கடினமான தத்துவ விஷயங்களைப் பற்றியும் அடிப்படை ஆஹாரநியமங்களைப் பற்றியும் ஒரு சேர எழுத முடிகிறது என்று எண்ண எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது.

பாட்டி: நமது பூர்வாசார்யர்களின் ஞானம் கடலளவு ஆழமானதாக இருந்தது, பராசரா ! அவருக்கு ” ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ரர்” (அனைத்து கலைகளையும் கற்றுத் தேர்ந்தவர்) என்ற பெயரை நம் தாயாரே (ஸ்ரீ ரங்கநாச்சியார்) சூட்டி இருக்கிறாள் என்றால் அவரது ஞானம் எப்படி இருந்திருக்க வேண்டும் என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அத்துழாய்: மேலும் சொல்லுங்கள் பாட்டி, அவரைப் பற்றிய தகவல்களெல்லாம் கேட்பதற்கு சுவையாக இருக்கிறது.

பாட்டி: வேதாந்தாசார்யருக்கு “கவிதார்க்கிக கேசரி” (கவிகளுக்குள்ளே சிங்கம் போன்றவர் ) என்ற பெயரும் உண்டு. ஒரு சமயம் அவர் க்ருஷ்ணமிச்ரர் என்ற அத்வைதியுடன் 18 நாட்களுக்கு வாதப்போர் புரிந்தார். வேதாந்தசார்யார் ‘பாதுகா ஸஹஸ்ரம்’ என்ற க்ரந்தத்தையும் எழுதினார், ஒரு ஆணவப் பண்டிதனின் சவாலுக்கு பதிலளிக்க. நம்பெருமாளின் திவ்யபாதுகைகளைப் பற்றிய 1008 வரிகள் கொண்ட க்ரந்தமாகும் இது.

srivedanthachariar_kachi_img_0065.jpg (376×501)
kAnchi thUppuL vEdAnthAchAryar during avathAra uthsavam

வேதவல்லி: உண்மையாகவே பாராட்டுக்குரியது தான்! இவரைப் போன்ற உயர்ந்த ஆசார்யர்கள் இத்தகைய உயர்ந்த சாதனைகளை புரிந்திருந்த போதும், அடக்கத்துடன் இருந்திருக்கின்றனரே!

பாட்டி: அழகாய்ச் சொன்னாய் வேதவல்லி. வேதாந்த தேசிகனும் மற்ற ஆசார்யர்களும் பரஸ்பரம் மிகுந்த அன்புடனும் மரியாதையுடனும் பழகிக்கொண்டனர். அவருடைய அபீதிஸ்தவத்தில், அவர் நம்பெருமாளிடம் “எம்பெருமானே, நான் ஸ்ரீரங்கத்தில் பரஸ்பர நலம் விரும்பிகளின் திருவடித்தாமரைகளின் கீழ் வாசம் செய்ய வேண்டும்” என்று கேட்டுக்கொண்டார். மணவாள மாமுனிகள், எறும்பியப்பா , வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர், சோளசிம்மபுரத்து தொட்டையாசார்யார் (சோளிங்கர்) ஆகியோரெல்லாம் அவரது க்ரந்தங்களை தமது க்ரந்தங்களில் மேற்கோள் காட்டி இருக்கிறார்கள். வேதாந்தாசார்யருக்கு பிள்ளை லோகாசார்யரிடம் மிகுந்த அபிமானம் இருந்தது. இதனை அவர் எழுதிய “லோகாச்சார்ய பஞ்சாஸத்” என்ற நூலிலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம். இந்த க்ரந்தம் திருநாராயணபுரத்தில் (மேலக்கோட்டை, கர்நாடக மாநிலம்) முறையாக அநுஸந்திக்க படுகிறது.

பராசரன்: வேதாந்தாசார்யர் ராமானுஜரை எவ்வாறு கருதினார் ?

பாட்டி: வேதாந்தாசார்யருக்கு ஸ்ரீ ராமானுஜர் மேல் இருந்த பக்தி தெரிந்ததே. ந்யாஸ திலகம் என்ற அவருடைய க்ரந்தத்தில் “உக்த்ய தனஞ்ஜய’ என்ற வரியில் , அவர் பெருமாளிடம் நீர் மோக்ஷம் அளிக்காவிடிலும் ராமானுஜ சம்பந்தத்தால் எனக்கு மோட்சம் நிச்சயம் உண்டு என்று உரைக்கிறார்.

வ்யாசன்: நம் ஆசார்யர்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது எவ்வளவோ இருக்கிறதே, பாட்டி.

பாட்டி: ஆம்! 1717 ஆம் ஆண்டு ‘வேதாந்தாசார்ய விஜயம்’ என்றும் ‘ஆசார்ய சம்பு’ என்றும் ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் கௌசிக கவிதார்க்கிக சிம்ம வேதாந்தாசார்யர் என்பவர் எழுதிய க்ரந்தம், வேதாந்தாசார்யரின் வாழ்க்கை வரலாற்றையும் அவரது க்ரந்தங்களையும் பற்றி விளக்கக் கூடியது.

அத்துழாய்: நல்லது பாட்டி, இன்றைக்கு வேதாந்தாசார்யரின் ஸம்ஸ்க்ருதப் புலமை, அவரது தமிழறிவு, அடக்கம், பக்தி ஆகியவற்றைப் பற்றியெல்லாம் அறிந்தோம்.

பாட்டி: ஆம், குழந்தைகளே. இவரை போன்ற உயர்ந்த ஆத்மாக்களை எப்பொழுதும் நினைவில் கொள்வோம். இப்பொழுது நீங்களெல்லாம் வீட்டிற்கு செல்லும் நேரம் வந்து விட்டது.

குழந்தைகள் (ஒன்றாக) : நன்றி பாட்டி!

அடியேன் பார்கவி ராமானுஜ தாசி

ஆதாரம் : http://pillai.koyil.org/index.php/2019/02/beginners-guide-vedhanthacharyar/

வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org/

श्रीवैष्णव – बालपाठ – श्री पराशर भट्टर्

श्री: श्रीमते शठकोपाये नमः श्रीमते रामानुजाये नमः श्रीमद्वरवरमुनये नमः

बालपाठ

<<एम्बार् (श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी)

पराशर और व्यास, वेदवल्ली और अत्तुलाय के साथ अण्डाल दादी के घर में प्रवेश करते है |

दादी : सु:स्वागतम बच्चो ! आज हम दूसरे आचार्य जी के बारे में बात करेंगे जिनका नाम श्री पराशर भट्टर् जी था, जो एम्बार् (श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी) जी के शिष्य थे और उनका एम्बार् (श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी) और एम्पेरुमानार जी के प्रति बहुत स्नेह भक्ति रखते थे | जैसे मैंने आपको बताया की एम्पेरुमानार जी श्री पराशरजी और महर्षि व्यास जी की प्रति आभार व्यक्त करने के लिए कुरेशा स्वामीजी की दोनों पुत्रो का नाम श्री पराशर भट्टर और वेद व्यास भट्टर रखते है | यह उन तीन वचनों में से एक वचन था जो उन्होंने अपने गुरूजी श्री आळवन्दार् स्वामीजी से पूरा करने के लिए किया था | श्री पराशर और वेद व्यास भट्टर जी का जन्म श्रीरंगम के श्रीनाथ पेरिय पेरुमाल जी से प्रसाद रूप में कुरेशा जी और उनकी पत्नी अण्डाल जी से हुए थे |

कूरत्ताळ्वान् अपने पुत्र पराशर भट्टर और वेद व्यास के साथ

कूरत्ताळ्वान् अपने पुत्र पराशर भट्टर और वेद व्यास के साथ

पराशर : दादी, क्या मेरा और व्यास का नाम आचार्य जी के नाम पर रखा गया ?

दादी : हाँ, पराशर ! बच्चो का नाम आचार्य जी के नाम पर ही रखा जाता है या फिर भगवान के नाम पर ताकि बच्चो को बुलाते हुए हमें भगवानजी और आचार्यजी का दिव्य नाम लेने का अवसर प्राप्त हो | इसी कारण से हम अपने बच्चो का नाम भगवान, श्रीलक्ष्मीजी या आचार्यजी के नाम पर रखते है ताकि हम उनका पवित्र नाम लेकर बच्चो को पुकारे और हमें समय मिले की हम अपने आचार्य जी और भगवानजी के बारे में और दिव्य गुणों के बारे में विचार कर सके| अन्यथा इस कार्यरत संसार में किसके पास इतना समय नहीं होगा की समय निकाल कर भगवानजी के बारे में और उनके दिव्य नामो के बारे में सोच सके ? लेकिन वर्तमान में हालत बदले हुए है| जीव फैशन परस्त नामों को प्रयोग में लाते है जिसका कोई तर्क नहीं बनताजिससे हमें भगवान, श्रीमहालक्ष्मीजी, हमारे आचार्य जी का भी स्मरण नहीं होता |

श्रीरंगम आने के बाद एक बार श्री कूरत्ताळ्वान् भिक्षा मांगने [उंझा वृत्ति] हेतु घर से निकले परंतु बारिश की वजह से खालि हाथ लौटे।आण्डाळ और आळवांन् बिना कुछ पाये खाली पेट विश्राम कर रहे थे | विश्राम के समय मे उनकी पत्नी श्री आण्डाळ को मंदिर के अंतिम भोग की घंटी की गूंज सुनाई देती है। तब श्री आण्डाळ भगवान से कहती है – “यहाँ मेरे पती जो आपके बहुत सच्चे और शुध्द भक्त है जो बिना कुछ खाए ही भगवद-भागवद कैंकर्य कर रहे हैं दूसरी ओर आप स्वादिष्ट भोगों का आनंद ले रहे है यह कैसा अन्याय है स्वामि”। कुछ इस प्रकार से कहने के पश्चात चिंताग्रस्त पेरियपेरुमाळ अपना भोग उत्तमनम्बि के द्वारा उनके घर पहुँचाते है। भगवान का भोग उनके घर आते हुए देखकर कूरत्ताळ्वान् आश्चर्यचकित हो गए। उन्होने तुरंत अपनी पत्नी की ओर मुडकर पूछा – क्या तुमने भगवान से शिकायत किया की हमे अन्न की व्यवस्था करें ? यह पूछने के पश्चात, आण्डाळ अपनी गलती स्वीकार करती है और कूरत्ताळ्वान् इस विषय से नाराज/अस्तव्यस्त हो गये क्योंकि उनकी पत्नी ने भगवान को प्रसाद देने से निर्दिष्ट किया। घर आए हुए भगवान के प्रसाद का अनादर न हो इसीलिये कूरत्ताळ्वान् दो मुट्टी भर प्रसाद ग्रहण करते है और स्वयम थोडा खाकर शेष पत्नी को देते है। यही दो मुट्टी भर प्रसाद उन्हे दो सुंदर बालकों के जन्म का सहकारी कारण बना।

व्यास : दादी, एम्बार् (श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी) श्री पराशर भट्टर् स्वामीजी के आचार्य कैसे बने?

दादी : दोनों बच्चों  के जन्म के बाद, एम्पेरुमानार एम्बार् (श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी) जी को दोनों बच्चों  लाने के लिए भेजते है ताकि वह उन बच्चों  अपनी दृष्टि डाल सके | एम्बार् (श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी) जैसे ही दोनों बच्चों  को देखा उन्हें ज्ञात हो गया यह बच्चों  का जन्म संप्रदाय के लिए हुआ है | श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी ने बच्चों  के मुख पर महान तेज देखा और तत्काल बच्चों  की रक्षा के लिए द्वय महा मंत्र का जाप किया ताकि बच्चों  को किसी की बुरी नजर न लगे | एम्पेरुमानार जी ने बच्चों  को देखा और तत्कालिक निर्णय लिया की दोनों  को द्वयं मंत्र के द्वारा सम्प्रदाय में लाया जाये | एम्पेरुमानार जी के पूछने पर श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी ने बताया की उन्होंने बच्चों  की रक्षा के लिए पहले ही द्वयं मंत्र का उच्चारण किया | तब से  श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी को उन दोनों बच्चों  का आचार्य नियुक्त किये गए जब उन्होंने दोनों को द्वयं मंत्र उच्चारण करके उनको दीक्षित किया | दोनों बच्चे एम्बार् (श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी) और अपने पिताजी से सीखते हुए बढ़े हुए | जैसे बच्चों  का जन्म भगवान के आशीर्वाद से हुआ था, उसी तरह दोनों बच्चे पेरिय पेरुमल और पेरिय पिराट्टी के प्रति स्नेह भावना रखते थे | एम्पेरुमानार जी भी आलवान स्वामीजी से कहते थे की वह अपना बेटा पराशर भट्टर जी एम्पेरुमानार जी को पेरिया पेरुमल का बेटा समझ कर सौंप दे और आलवान स्वामीजी ने ऐसा ही किया | ऐसा कहा जाता है की भट्टर स्वामीजी जब वह बच्चे थे  श्री रंग नाच्चियार् खुद अपनी सन्निधि में उनका  पालन – पोषण करती थी | | इस तरह का प्रेम और संबंद्व था श्री भट्टर स्वामी का पेरिय पेरुमाल और पिरट्टि के बीच | जब पराशर भट्टर् युवा अवस्था में थे तब एक दिन पेरिय पेरुमाळ को मंगला शासन करने मंदिर पहुँचते हैं । मंगला शासन करके बाहर आने के बाद उन्हें देखकर एम्पेरुमानार् अनंताळ्वान् और अन्य श्री वैष्णव से कहते हैं जिस तरह उन्हें मान सम्मान देकर गौरव से पेश आ रहे हैं उसी तरह भट्टर् के साथ भी बर्ताव करे  | रामानुज स्वामीजी भट्टर स्वामी में अपने आप को देखते थे | रामानुज स्वामी जानते थे भट्टर स्वामी ही आगामी दर्शन प्रवर्तकार होंगे |भट्टर् बचपन से ही बहुत होशियार थे | उनकी बुद्धिमत्ता को दर्शाने वाली कई कहानियाँ हैं।

अत्तुलाय : दादी, हमें उसकी बुद्धि के बारे में कुछ कहानियाँ बताएं ?

दादी : एक बार भट्टर् गली में खेल रहे थे उसी समय सर्वज्ञ भट्टर् के नाम से जाने वाले एक विद्वान पाल्की में विराजमान होकर वहाँ से गुजर रहे थे। श्री रंगं में इस तरह एक मनुष्य पाल्की में विराजित होने का दृश्य देखकर भट्टर् आश्चर्य चकित हो गये, फिर सीधे उनके पास पहुँचकर उन्हें वाद – विवाद करने की चुनौती देते हैं । सर्वज्ञ भट्टर् उन्हें सिर्फ एक छोटे बालक की दॄष्टि से देखते हैं और उन्हें ललकारते हैं की वे उनके किसी भी प्रश्न का जवाब दे सकते हैं। भट्टर् एक मुट्टी भर रेत लेकर उनसे पूछते है – क्या आप बता सकते है कि मेरे इस मुट्टी मे कितने रेत के कनु है ? सर्वज्ञ भट्टर् प्रश्न सुनकर हैरान हो जाते हैं और उनकी बोलती बंद हो जाती हैं । वे कबूल् कर लेते हैं कि उन्हें उत्तर नहीं पता हैं| भट्टर् उनसे कहते हैं कि वे उत्तर दे सकते थे कि एक मुट्टी भर रेत उनकी हाथ में हैं । सर्वज्ञ भट्टर् उनकी प्रतिभा को देखकर आश्चार्य चकित हो जाते हैं और तुरंत पाल्की से उतरकर उन्हें अपने माता-पिता के पास ले जाकर गौरवान्वित करते हैं |

वेदवल्ली : यह एक अच्छा जवाब था।

दादी : यह घटना भट्टर् के गुरुकुल के समय की थी । उस दिन भट्टर् गुरुकुल नहीं गए और सड़क पे खेल रहें थे । उन्हें रास्ते पर खेलते हुए पाकर आळ्वान् आश्चर्य चकित होकर उनसे गुरुकुल न जाने का कारण पूछते हैं । उत्तर देते हुए वे कहते हैं कि “प्रति दिन गुरुकुल में एक हि पाठ पढ़ाई जा रही हैं ” आमतौर से एक पाठ १५ दिन पढ़ाई जाती हैं । लेकिन भट्टर् पहली ही बार पाठ का ग्रहण कर चुके थे । आळ्वान् ने उनकी परिक्षा की और भट्टर अति सुलभ से पाशुर् पठित किये ।

व्यास : जैसे पिता वैसे पुत्र !

दादी ( मुस्कुराते हुए ) : सही ! भट्टर अपने पिता आलवान स्वामी जैसा ज्ञान और मेधा शक्ति रखते थे | श्री रंग राज: स्तवं में,भट्टर् अपने जीवन में घटित एक घटना बतलाते हैं । एक बार पेरिय कोविल में एक कुत्ते का प्रवेश होता हैं । अर्चक स्वामि मंदिर को शुद्ध करने के लिए एक छोटा संप्रोक्षण करने की ठान लेते हैं । यह सुनकर भट्टर् दौड़कर पेरिय पेरुमाळ के पास पहुँचते है और कहते हैं कि वे प्रतिदिन कोविल में प्रवेश करते हैं परंतु कोई भी संप्रोक्षण नहीं करते लेकिन जब एक कुत्ते का प्रवेश होता हैं तब क्यों संप्रोक्षण कर रहे हैं । इस प्रकार की थी उनकी विनम्रता – वे स्वयं महान पंडित होने के बावज़ूद अपने आप को कुत्ते से भी नीच मानते हैं । उसी श्री रंग राज:स्तवं में बतलाते हैं कि वे देवलोक में एक देवता जैसे पैदा होने से भी श्री रंग में एक कुत्ता का जन्म लेना पसंद करते हैं ।

वेदवल्ली: दादी, जब श्री रंग नाच्चियार् जी ने भट्टर जी का पालन- पोषण किया, क्या तब भट्टर जी पेरुमल और पिराट्टी जी से बात करते थे जैसे थिरुकाची नम्बि जी देव पेरुमल जी से करते थे ?

दादी : हाँ, वेदवल्ली तुम ठीक कह रही हो | भट्टर जी भी श्रीरंगम में पेरुमल और पिराट्टी जी से बात करते थे | क्या आप जानते हो वर्ष में एक बार वैकुण्ठ एकादशी से एक दिन पहले, पगल पथु उत्सव के दसवें दिन, नम्पेरुमाळ जी नाच्चियार अम्मा जी की वेश वूशा धारण करते है? नम्पेरुमाळ जी श्रीरंग नाच्चियार जी के अलंकार धारण करते है और बहुत सुंदरता से श्रीरंग नाच्चियार जी की तरह इस दिन बैठते है | एक दिन नम्पेरुमाळ जी भट्टर स्वामीजी को बुलाकर पूछते है की क्या वह श्रीरंग नाच्चियार जी जैसे दीखते है | भट्टर स्वामीजी जो माता लक्ष्मी जी की तरफ अपना पक्ष रखते, नम्पेरुमाळ जी की तरफ प्रीति से देख कर कहते की प्रभु जी सब अलंकार बहुत सुन्दर है लेकिन जो करुणा लक्ष्मी माता जी के नेत्रों में है वह आपके कमल नयनो में नहीं | इस प्रकार का वात्सल्य था भट्टर स्वामीजी का माँ श्रीरंग नाच्चियार जी की प्रति |

हालाँकि, भट्टर जी के सैकड़ों अनुयायी थे, जो नियमित रूप से उनके  कालक्षेप को सुनते थे और उनकी शिक्षाओं से प्रभावित होते थे, फिर भी बहुत कम लोग थे जो भट्टर जी को नापसंद करते थे। यह महान लोगों के लिए बहुत आम है। यह  रामानुज स्वामीजी  के साथ भी हुआ। एक बार, भट्टर जी को नापसंद करने वाले कुछ लोगों ने उन्हें ईर्ष्या और घृणा से डांटना शुरू कर दिया। अगर कोई आप पर चिल्लाता है, तो आप क्या करेंगे?

व्यास :  मैं उस पर वापस चिल्लाऊँगा। मैं क्यों चुप रहूं?

दादी: यह वास्तव में हम में से अधिकांश ऐसे होते है , यहां तक ​​कि वयस्क भी ऐसा ही करते हैं। लेकिन क्या आप जानते हैं कि भट्टर जी ने क्या किया? उन्होंने अपने गहने और महंगे शॉल उस व्यक्ति को भेंट किए, जो उन पर चिल्लाया था। भट्टर जी ने यह कहकर उनका धन्यवाद किया कि “हर श्रीवैष्णव को दो काम करने चाहिए – एम्पेरुमान जी की महिमा गाओ और अपने स्वयं के दोषों के बारे में भी विलाप करो। मैं एम्पेरुमान जी की महिमा को गाने में इतनी गहराई से डूब गया कि मैं अपने दोषों के बारे में विलाप करना भूल गया। अब आपने अपना कर्तव्य पूरा करके मुझ पर बड़ा उपकार किया है, इसलिए मुझे केवल आपको पुरस्कृत करना चाहिए ”। ऐसी थी उनकी विशालता।

पराशर : दादी , मुझे स्मरण है की आप कह रही थी की रामानुज स्वामीजी ने ही भट्टर स्वामीजी को आदेश दिया था की नन्जीयर् (श्री वेदांती स्वामीजी) को सम्प्रदाय में लेकर आये | भट्टर स्वामीजी ने ऐसा कैसे किया होगा ?

दादी : मुझे बहुत प्रसन्नता हुई यह जानकार की पराशर तुम्हे यह सब स्मरण है | हाँ, जैसा रामानुज दिव्य आज्ञा में बताया गया है, भट्टर स्वामीजी तिरुनारायणपुरम जाते है और नन्जीयर् (श्री वेदांती स्वामीजी) को श्रीवैष्णव सम्प्रदाय में लेकर आते है | हमने इस जगह के बारे में पहले से सुना हुआ है ? क्या किसी को स्मरण है कब ?

वेदवल्ली : मुझे याद है | तिरुनारयणपुरम मंदिर उन सब मंदिरो में से एक है जहाँ रामानुज स्वामीजी ने सुधार किया था | रामानुज स्वामीजी ने श्री मेलकोटे मंदिर में व्यवस्था लागू की |

दादी : बहुत अच्छे वेदवल्ली | रामानुज स्वामीजी ने तिरुनारायणपुरम मंदिर में शेल्वपिळ्ळै भगवान जी की उत्सव मूर्ति मुस्लिम अक्रान्ताओ से छुड़ाकर वापिस मंदिर में पुनः स्थापित की थी | भट्टर स्वामीजी जिस कक्ष में माधवाचार्य (नन्जीयर स्वामीजी का असली नाम ) प्रसाद वितरित कर रहे होते है, सलाह उचित मानकर उन्होंने अपना सामान्य वेश धारा में बदलकर माधवाचार्यर् के तदियाराधना (प्रसाद विनियोग करने वाला प्रदेश )होने वाले महा कक्ष के पास पहुँचते हैं । बिना कुछ पाये उसी के पास निरीक्षण कर रहे थे । माधवाचार्यर् ने इन्हे देखा और पास आकर इनकी इच्छा और निरीक्षण का कारण जानना चाहा । भट्टर् कहते हैं कि उन्हें उनसे वाद करना हैं । भट्टर् के बारे में माधवाचार्यर् पहले सुनचुके थे और वे पहचान लेते हैं कि यह केवल भट्टर् ही हो सकते हैं (क्यूंकि किसी और को उनसे टकरार करने कि हिम्मत नहीं होगी ) । माधवाचार्यर् उनसे वाद के लिए राज़ी हो जाते हैं । भट्टर पहले तिरनेडुंदांडकम् की सहायता लेकर एम्पेरुमान की परत्वता की स्थापना करते हैं तत्पश्चात शास्त्रार्ध समझाते हैं । माधवाचार्यर् हार मानकर भट्टर् के श्री पद कमलों को आश्रय मान लेते हैं और उन्हें अपने आचार्य के स्थान में स्वीकार करते हैं । भट्टर् उन्हें अरुळिचेयल सीखने में विशिष्ट उपदेश देते हैं और सम्प्रदाय के विशेष अर्थ समझाते हैं । अध्यायन उत्सव शुरू होने के पहले दिन उनसे विदा होकर श्री रंगम पहुँचते हैं । श्री रंगम में उन्हें शानदार से स्वागत किया गया । भट्टर् पेरिया पेरुमाळ को घटित संघटनो के बारे में सुनाते हैं । पेरिया पेरुमाळ खुश हो जाते हैं और उन्हें उनके सामने तिरनेडुंदांडकम् गाने की आदेश देते हैं और यह रिवाज़ आज भी श्री रंगम में चल रहा हैं – केवाल श्री रंगम में ही अध्यायन उत्सव तिरनेडुंदांडकम् पढ़ने के बाद ही शुरू होता हैं ।

भट्टर स्वामीजी का नम्पेरुमाळ जी और श्रीरंग नाच्चियार जी के दिव्य विग्रहो के प्रति बहुत अनुराग था | भट्टर स्वामीजी कुछ पाशुर् और उनके सृजनीय अर्थ पेरिय पेरुमाळ के सामने सुनाते हैं । पेरिय पेरुमाळ बहुत खुश हो जाते हैं और कहते हैं “तुम्हे इसी समय मोक्ष साम्राज्य प्रदान कर रहा हुँ ” । भट्टर् उनके वचन सुनकर बेहद खुश हो जाते हैं और कहते हैं कि अगर वे नंपेरुमाळ को परमपद में नहीं पाये तो परमपद में एक छेद बनाकर उधर से कूद कर वापस श्री रंगम आ पहुंचेंगे । एक बार कुरेश स्वामीजी ने भट्टर स्वामीजी से पूछा अगर परमपदनाथ के दो या चार हाथ हुए तो, भट्टर स्वामीजी जवाब देते है की अगर परमपदनाथ जी के दो हाथ होंगे तो वह पेरिया पेरुमल जैसे दिखेंगे और अगर उनके चार हाथ होंगे तो वह हमारे नम्पेरुमाळ जी जैसे दिखेंगे | भट्टर स्वामीजी कभी भी अन्य जीवों को देखकर भी उनमे नम्पेरुमाळ जी ही को देखेंगे | वह भगवान जी के सब दिव्य मंगल विग्रह को नम्पेरुमाळ ही बताते थे | । जब नम्पेरुमाळ जी उनको मोक्ष प्रधान करते है,भट्टर स्वामीजी अपनी माता जी का आशीर्वाद प्राप्त करके इस संसार को छोड़ कर परमपद में जाकर अपने आचार्यो जी के साथ मिलते है ताकि वहां एम्पेरुमान जी का नित्य कैंकर्यं कर सके | कहा जाता हैं कि अगर भट्टर् और कुछ साल जीते तो परमपद को श्री रंगम से सीढ़ी डाल देते तिरुवाय्मोळी की व्याख्यान लिखने के लिए नंजीयर् को आदेश देते हैं और उन्हें दर्शन प्रवर्तकर् के स्थान में नियुक्त करते हैं ।

अतुलहाय : दादी, श्री भट्टर स्वामीजी का जीवन सुनाने में बहुत रूचि पूर्ण था | जो भक्ति उनमे दिखती थी नम्पेरुमाळ जी के प्रति और उनका संबंद्व मन को छू लेता है | अण्डाल अम्मा जी भी कितनी भाग्यशाली होंगी ऐसा महान पति पाकर और ऐसे महान बच्चे पाकर |

दादी : तुम बहुत ठीक कह रही हो अतुलहाय | अंडाल बहुत भाग्यवान समझेगी अपने आप को | कल में आपको नन्जीयर् (श्री वेदांती स्वामीजी) के बारे में बताउंगी जो की आगामी आचार्य थे | अब आप फल लो और घर जाओ |

बच्चे श्री भट्टर स्वामीजी और उनके दिव्य जीवन के बारे में सोचते हुए अपने घरों को चले जाते हैं।

अडियेन् रोमेश चंदर रामानुजन दासन

आधार –  http://pillai.koyil.org/index.php/2016/08/beginners-guide-bhattar/

प्रमेय (लक्ष्य) – http://koyil.org
प्रमाण (शास्त्र) – http://granthams.koyil.org
प्रमाता (आचार्य) – http://acharyas.koyil.org
श्रीवैष्णव शिक्षा/बालकों का पोर्टल – http://pillai.koyil.org

श्रीवैष्णव – बालपाठ – एम्बार् (श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी)

श्री: श्रीमते शठकोपाये नमः श्रीमते रामानुजाये नमः श्रीमद्वरवरमुनये नमः

बालपाठ

<<श्री रामानुजाचार्य स्वामीजी – भाग 2

पराशर, व्यास, वेदवल्ली और अत्तुलाय के साथ अंडाल दादी माँ के घर में प्रवेश करते है |

दादी : सु:स्वागतम बच्चो | अपने हाथ और पॉंव दो लो | में कुछ प्रसाद लेकर आती हूँ | क्या आप जानते हो कल कौन सा दिन है ? कल आळवन्दार् स्वामीजी का तिरुनक्षत्रम, उत्तराषाढ नक्षत्र, का दिन है | यहाँ पर कौन आळवन्दार् स्वामीजी का स्मरण करता है?

अतुलहाय : मुझे याद है की आळवन्दार् (श्री यामुनाचार्य स्वामीजी) ने देव पेरुमल जी से प्रार्थना करके रामानुज स्वामीजी को श्रीवैष्णव सम्प्रदाय में लेकर आये थे |

व्यास : हाँ | उनके परमपदम जाने के बाद उनके दिव्या शरीर के तीन उंगलिया मुड़ी हुई थी जो यह सूचित करती थी की उनकी अंतिम तीन मनोरथ अधूरे रह गए थे और रामानुज स्वामीजी ने प्रतिज्ञा लिए थे उनको पूर्ण करेंगे | जैसे ही रामानुज स्वामीजी ने प्रतिज्ञा लिए उसी समय तीनो मुड़ी हुई उंगलियां सीधी हो गयी |

पराशर : दादी हमें स्मरण है जब आपने कहा था की रामानुज स्वामीजी और आळवन्दार् स्वामीजी का संबंध मन और आत्मा का है और जो शारीरक इन्द्रियों से परे है |

दादी : वास्तव में, कल आळवन्दार् स्वामीजी का तिरुनक्षत्र है | यह लीजिये प्रसाद | कल मंदिर जाना भूल मत जाना और महान आचार्य जी को अपना सम्मान देना जिन्होंने रामानुज स्वामीजी को सम्प्रदाय में लेकर आये | आज आगे चलते है और चलो अपने दूसरे आचार्य एम्बार् (श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी) के बारे में जानते है | गोविन्द पेरुमाळ कमल नयन भट्टर् और श्री देवी अम्माळ को मधुरमंगलम में पैदा हुए । ये गोविन्द भट्टर, गोविन्द दास और रामानुज पदछायर के नामों से भी जाने जाते हैं । कालान्तर में ये एम्बार् के नाम से प्रसिध्द हुए । ये एम्पेरुमानार के चचेरे भाई थे जिन्होंने जब यादव प्रकाश एम्पेरुमानार की हत्या करने की कोशिश की तब ये साधक बनकर उन्हें मरने से बचाया ।

वेदवल्ली : दादी क्या मारा? मैंने सोचा था की रामानुज स्वामीजी का जीवन उस समय खतरे में था जब कूरत्ताळ्वान् (श्री कूरेश स्वामीजी) स्वामीजी और पेरिय नम्बि (श्री महापूर्ण स्वामीजी/ श्री परांकुशदास) ने उनके प्राण बचाये थे | दादी कितनी बार उनके जीवन खतरे में था ?

दादी : बहुत बार | में आपको सब बताउंगी जैसी ही समय आएगा | उनका जीवन पहली बार तब खतरे में आया जब उनके गुरु यादव प्रकाश जी ने उनको मारना चाहा | रामानुज स्वामीजी और यादव प्रकाश जी में मत भेद था जब भी वेदो के श्लोको का अर्थ को बताना होता | श्रीयादवप्रकाश शास्त्रों में वर्णित श्लोकों का गलत अर्थ / तात्पर्य बतलाते । रामानुज स्वामीजी वेदो के श्लोको का गलत अर्थ / तात्पर्य सुनते बहुत बुरा अनुभव करते और तब श्री रामानुज स्वामीजी अन्य उदाहरण देकर श्लोकों का सही अर्थ बतलाते हुये श्रीयादवप्रकाश को सही तात्पर्य समझाने की कोशिश करते थे जैसे हमारे श्री विशिष्टाद्वैत संप्रदाय में अर्थ दिए हुए है | यादव प्रकाश जो की अद्वैत वादी थे कभी भी रामानुज स्वामीजी के द्वारा दिए गए अर्थो से प्रसन्न नहीं थे | वह जानते थे की जो अर्थ अनुवाद रामानुज स्वामीजी देते है वह ज़्यादा सार्थक है और इसीलिए प्रतिस्पर्धात्मक अनुभव करने लगे | यादव प्रकाश जी सोचते थे की रामानुज स्वामीजी उनको आचार्य की पदवी से मुक्त कर देंगे जब की रामानुज स्वामीजी का ऐसा कोई उद्देश नहीं था | इसी कारण से यादव प्रकाश जी अपने मन में रामानुज स्वामीजी से द्वेष की भावना रखते थे | यादवप्रकाश भगवत रामानुज स्वामीजी से छुटकारा पाने अपने अन्य शिष्यों के साथ विचार विमर्श कर , रामानुज स्वामीजी को काशी यात्रा पर ले जाकर वही समाप्त कर देने की योजना बना कर, काशी यात्रा के लिए जाते है। यादवप्रकाश की इस योजना का , भगवत रामानुज स्वामीजी के मौसेरे भाई गोविंदाचार्य (एम्बार) को पता चल जाता है । गोविंदाचार्य श्री रामानुज स्वामीजी को यादवप्रकाश की इस योजना से अवगत कराते हुए कांचीपुरम भेज देते हैं और इस तरह से गोविंदाचार्य (एम्बार) रामानुज स्वामीजी के प्राण बचा लेते है |

व्यास : दादी, क्या एम्बार् (श्री गोविन्दाचार्य स्वामीजी) यादव प्रकाश जी के शिष्य थे ?

एम्बार् – मधुरमंगलं

दादी : हाँ व्यास ! रामानुज स्वामीजी और गोविन्द स्वामीजी दोनों यादव प्रकाश जी से वेद अध्यन सीखने जाते थे | यद्यपि रामानुज स्वामीजी को अपने आप को बचाने के लिए दक्षिण भारत की तरफ यात्रा करनी थी, गोविन्द स्वामीजी यात्रा जारी रखते हैं और कालहस्ती पहुँचकर शिव भक्त बन जाते हैं जिससे उनको उल्लंगै कोंडा नयनार के नाम से जाने जाना लगे । उन्हें सही मार्ग दर्शन करने के लिए एम्पेरुमानार पेरिय तिरुमलै नम्बि को उनके पास भेज देते हैं ताकि गोविन्द स्वामीजी को सम्प्रदाय में वापिस ला सके । पेरिया नम्बि कालहस्ती जाते है और नम्माळ्वार जी के पासुर और आलवन्दार स्वामीजी के स्तोत्र रत्नम के श्लोको द्वारा गोविन्द पेरुमाळ को परिवर्तिन कर सके | गोविन्द पेरुमाळ जी को अपनी गलती की अनुभूति हुई और फिर वह संप्रदाय में वापिस आ जाते है | इसीलिए बच्चो आलवन्दार स्वामीजी परमपदम जाने के बाद भी इतने प्रभावशाली थे की केवल रामानुज स्वामीजी को ही सम्प्रदाय में नहीं लेकर आये बल्कि उनके मुसेरे भाई गोविन्द पेरुमाल जी को भी सम्प्रदाय में लेकर आये | जैसे पेरिय थिरुमलई नम्बि स्वामीजी गोविन्द पेरुमाल जी को सम्प्रदाय में वापिस लेकर आते है इसीलिए वह उनके आचार्य भी थे और उन्होंने गोविन्द पेरुमाल जी का पञ्च संस्कार भी किया था | जैसे ही पेरिय थिरुमलई नम्बि गोविन्द पेरुमाल जी के साथ तिरुपति से वापिस आते है और गोविन्द पेरुमाल जी अपने आचार्य जी के कैंकर्य में लग जाते है | जहाँ एक विषय महत्वपूर्ण है जो आप सब ने देखा होगा | आपने देखा होगा की रामानुज स्वामीजी और पेरिय तिरुमलै नम्बि स्वामीजी ही गोविन्द पेरुमाल जी के पास उनके परिवर्तन के लिए जाते है न की गोविन्द पेरुमाल जी अपने सुधार के लिए रामानुज स्वामीजी और पेरिय नम्बि स्वामीजी के पास जाते है | ऐसे आचार्य जो अपने शिष्यों के पास इसीलिए पहुँचते है की उनका बेहतर सुधार कर सके और उनके भलाई के लिए ही चिंतित रहते है उनको कृपा मातृ प्रसनाचार्य कहा जाता है | वह स्वयं अपने शिष्यों के पास शुद्ध भाव से पहुँच कर उन पर निर्हेतुक कृपा करते है जैसे एम्पेरुमान करते है | रामानुज स्वामीजी और पेरिय थिरुमलई नम्बि स्वामीजी दोनों गोविन्द पेरुमाल जी के लिए कृपामात्र प्रसनाचार्य थे |

पराशर : दादी हमें गोविन्द पेरुमाल जी के बारे में और बताइये | उन्होंने कौन कैंकर्यं किया था ?

दादी : ऐसे बहुत सी घटना है जो गोविन्द पेरुमाल जी के ऊपर पेरिय थिरुमलई नम्बि स्वामीजी का आचार्य अभिमान दर्शाती है | एक बार गोविन्द पेरुमाल जी पेरिय थिरुमलई नम्बि स्वामीजी के लिए बिस्तर बना रहे थे, तो उन्होंने अपने आचार्यं जी के लेटने से पहले बिस्तर का निरक्षण किया | जब नम्बि स्वामीजी ने उनसे पूछा अपने ऐसा क्यों किया तो गोविन्द पेरुमाल स्वामीजी उत्तर देते है की वह जानते है की इससे उनको नरक भोगना पड़ेगा, उनको नरक भोगना बुरा नहीं होगा जब तक आचार्य जी का बिस्तर सुरक्षित है और लेटने के लिए आरामदायक है | इससे उनके आचार्य अभिमान का गुण प्रकाशित होता है जहाँ पर गोविन्द पेरुमाल जी स्वयं के बारे में न सोचकर अपने आचार्य की तिरुमेनि (शारीर) की रक्षा करने में वे चिंतामग्न हैं । यह समय तब आया जब रामानुज स्वामीजी तिरुपति आते है ताकि वह पेरिय तिरुमलै नम्बि स्वामीजी से श्रीरामायण का मूलतत्त्व सीख सके | रामानुज स्वामीजी जब एक वर्ष नम्बि स्वामीजी से सीखने के बाद वापिस जाते है, नम्बि स्वामीजी रामानुज स्वामीजी को कुछ भेंट देने चाहते थे | रामानुज स्वामीजी गोविन्द पेरुमाल स्वामीजी को मांग लेते है और नम्बि स्वामीजी गोविन्द पेरुमाल जी को रामानुज स्वामीजी को कैंकर्यं करने के लिए उनको सौंपने को प्रसन्नता पूर्वक स्वीकार करते है | यह सुनकर गोविन्द पेरुमाल जी दुःखी होते है के उनको पेरिय थिरुमलई नम्बि स्वामीजी को छोड़कर जाना पड़ेगा |

व्यास : दादी, नम्बि स्वामीजी ने गोविन्द पेरुमाल जी को क्यों दे दिया ? गोविन्द पेरुमाल जी को क्यों जाना पड़ा जब के वह आचार्यं कैंकर्यं करने में खुश थे ?

दादी : व्यास, गोविन्द पेरुमाल संप्रदाय में एक बड़ी भूमिका क्रियान्वित करते है जिससे वह रामानुज स्वामीजी के लिए विभिन्न कैंकर्यं कर सके । बचपन से ही, गोविन्द पेरुमाल जी को रामानुज स्वामीजी के प्रति बहुत स्नेह और प्रेम भावना रखते थे |  रामानुज स्वामीजी के परमपदम पहुँचने के बाद, उन्होंने रामानुज स्वामीजी के दूसरे शिष्य और पराशर भट्टर जी का भी मार्गदर्शन किया | इतनी सारी जिम्मेदारियों का निर्वाह करना जो उनका इंतज़ार कर रही थी जिससे उनको अपने आचार्य पेरिय थिरुमलई नम्बि जी को छोड़ना पड़ा और रामानुज स्वामीजी को अपना गुरु और मार्गदर्शक मानना पड़ा |  बाद में गोविन्द पेरुमाल जी ने रामानुज स्वामीजी को अपना सब कुछ माना और सुंदर पासुर रचा जिस में रामानुज स्वामीजी की दिव्या शरीर की सुंदरता का वर्णन किया | इसको एम्पेरुमानार वाड़ीवालागु पासुर सुनाते है | जैसा मैंने आपको पिछली बार बताया था , जब संप्रदाय पर बात आती है , बहुत अच्छे कारण के लिए आपको त्याग करना पड़ेगा और ऐसा ही गोविन्द पेरुमाल स्वामीजी ने किया |

अतुलाहय : क्या गोविन्द पेरुमाल स्वामीजी ने विवाह किया था ? क्या उनके बच्चे भी थे ?

दादी : गोविन्द पेरुमाल जी तो भगवद विषयम में लगन थी की उनको हर जगह और हर वस्तु में एम्पेरुमान दिखते थे | विवाह होने के बाद भी जब हम गोविन्द पेरुमाल जी का भगवद विषय की तरफ उठा हुआ जीवन देखते है, एम्पेरुमानार स्वामीजी स्वयं उन्हें सन्याश्रम प्रादान करते हैं और एम्बार् का दास्यनाम देकर उनके साथ सदैव रहने के लिए कहते हैं । अपने जीवन के अंतिम दिनों में एम्बार् स्वामीजी श्री पराशर भट्टर् स्वामीजी को आदेश देते है की श्रीवैष्णव संप्रदाय का प्रचार और प्रसार कर सके | उन्होंने श्री पराशर भट्टर् स्वामीजी को आदेश दिया की सदैव एम्पेरुमानार जी के चरण कमलो में प्रीती रखे और सदैव एम्पेरुमानार थिरुवडिगले शरणम् मंत्र का जाप करे | अपने आचार्यं रामानुज स्वामीजी के चरण कमलो में ध्यानमग्न रहते हुए और अपने आचार्य जी से ली हुई प्रतिज्ञा पूर्ण करते हुए, एम्बार परमपदम पहुँच जाते है ताकि वह अपने आचार्य जी के प्रति कैंकर्यं कर सके | श्री पराशर भट्टर् स्वामीजी ने भी आचार्य आज्ञा का आदेश मानते हुए श्रीवैष्णव संप्रदाय परम्परा को और आगे प्रचार और प्रसार करने के लिए कैंकर्य किये |

वेदवल्ली : दादी, हमें श्री पराशर भट्टर् स्वामीजी के बारे में बताइये |

दादी : में आपको श्री पराशर भट्टर् स्वामीजी के बारे में बताउंगी जब हम अगली बार मिलेंगे | अभी आप घर जाये, बाहर अँधेरा हो रहा है | और कल मंदिर जाना मत भूल जाना क्यूंकि कल आलवन्दार तिरुनक्षत्र है |

बच्चे अपने घर को आळवन्दार् स्वामीजी, पेरिय थिरुमलई नम्बि स्वामीजी, रामानुज स्वामीजी और एम्बार स्वामीजी के बारे में सोचते हुए प्रस्थान करते है |

अडियेन् रोमेश चंदर रामानुजन दासन

आधार – http://pillai.koyil.org/index.php/2016/08/beginners-guide-embar/

प्रमेय (लक्ष्य) – http://koyil.org
प्रमाण (शास्त्र) – http://granthams.koyil.org
प्रमाता (आचार्य) – http://acharyas.koyil.org
श्रीवैष्णव शिक्षा/बालकों का पोर्टल – http://pillai.koyil.org

Beginner’s guide – vEdhAnthAchAryar

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Previous Article

Full Series

ANdAL pAtti was wreathing a garland and watching the passersby walking to the temple, from her home. She caught the children running to her home by the corner of her eye and smiled to herself. She adorned periya perumAL and thAyAr’s picture with the garland and welcomed them.

pAtti: Come in children. Do you know whom are we going to discuss about today?

All children in Chorus: vEdhAnthAchAryar

pAtti: Yes. Do you know who named him so?

vyAsA: periya perumAL named him as vEdhAnthAchAryar. Is that right pAtti?

pAtti: Right, vyAsA. His birth name was vEnkatanAthan. He was born in kAnchIpuram to the divine couple anantha sUri and thOthArambai.

parAsaran: Tell us more about his initiation into our sampradAyam, pAtti.

pAtti: Sure, parAsara. In the kAlakshEpa ghoshti of NadaadUr Ammal, there was a a famous Srivaishnava named kidAmbi appuLLAr. When vEdhAnthAchAryar was young he went with his maternal uncle (Sri kidAmbi appuLAr) to attend Sri nadAdhUr ammAL’s kAlakshEpa goshti. Sri nadAdhUr ammAL had blessed him at that time that he will establish well and clear all the oppositions of viSishtAdhvaitha Srivaishnava sidhdhAntham.

aththuzhAy : Wow! Indeed his blessing came true!

pAtti (with a beaming smile): Yes, aththuzhAy. The blessings of elders will never go unfulfilled.

vEdhavalli: I heard he is an incarnation of the holy bell of thiruvEnkadamudaiyAn. Is that right, pAtti?

pAtti: Yes, you are right, aththuzhAy. He has written more than a hundred granthams in samskrutham, thamizh and maNipravALam.

vyAsAn: Wow! A hundred ?

pAtti: Yes, some of the important ones are thAthparya chandhrikai (a commentary on SrI bhagavath gIthA), thathvateekai, nyAya sidhdhAnjanam, Satha dhUshani and AhAra niyamam (a commentary on food habits).

parAsaran: PAtti, I cannot stop wondering about how can one person write basic granthams for eating habits and also write about complex philosophical commentaries at the same time.

pAtti: Our pUrvAchAryas’ knowledge was as deep as the ocean, parASara! No wonder, he was conferred the title ‘sarva-thanthra-svathanthra’ (master of all arts and crafts) by our own thAyAr (SrI ranganAachchiyAr).

aththuzhAy : Tell us more, pAtti. It is interesting to hear all these facts about him

pAtti: vEdhAnthAchAryar was also known as ‘kavithArkika kEsari’  (lion amongst poets). He once won over an advaithi named krishNamiSra after a long debate of 18 days. He composed ‘pAdhuka sahasram’ when challenged by a vain Poet. This is a 1008 verse poem praising the divine sandals of Lord ranganAtha.

srivedanthachariar_kachi_img_0065.jpg (376×501)
kAnchi thUppuL vEdAnthAchAryar during avathAra uthsavam

vEdhavalli: That is impressive! We are indeed blessed to have such noble Acharyas who had such humility despite such phenomenal accomplishments.

pAtti: Well said, vEdhavalli. vEdhAntha dhESikan and many other contemporary Acharyas had mutual love and reverence for each other. In his abhithistavamhe asks Lord ranganAtha “Oh Lord! let me reside in SrIrangam at the feet of the great ones who are mutual well-wishers’. maNavALa mAmunigaL, eRumbi appA, vAdhikESari azhagiya maNavALa jIyar, dhoddAcharyar of choLasimhapuram (Sholingur) have all quoted his granthams in their works. vEdhAntha dhESikan himself had great admiration for piLLai lOkAchAryar , which can be easily understood from the grantham he composed called “lOkAchArya panchAsath”. This grantham is recited regularly in thirunArAyaNapuram (Melkote, Karnataka).

parAsaran: How did vEdhAnthAchAryar regard Sri Ramanujar?

pAtti: Sri vEdhAnthAchAryar’s devotion to Sri rAmanujar is very well known; in his ‘nyAsa thilakA’ in the verse starting ‘ukthya dhananjaya…’ he pacifies perumAL for having indirectly told him that mOksham need not be granted by Him, as it had already been guaranteed to him by his connection with Sri rAmAnujar.

vyAsa: There is so much to learn about our AcharyAs, pAtti!

pAtti: Yes, vEdhAnthAchArya Vijaya’ also known as ‘AchArya-champu’, written in Sanskrit in the form of prose and verse, by a great scholar and poet named ‘kouSika kavithArkikasimha vEdanthAcharyar’, who lived around 1717 CE gives a good glimpse into the life and works of vEdhAntha dhESikan

aththuzhAy : Oh, nice! pAtti, today we learnt about vEdhAnthAchAryar’s literary prowess in samskrutham and thamizh, his humility and bhakthi. We are truly blessed to follow such a great example.

pAtti: Yes, children. Let us remember such great souls always! We will meet again tomorrow. Its time for you all to go home.

Children (in chorus): Thank you pAtti!

adiyen bhArgavi rAmAnuja dasi

ஸ்ரீவைஷ்ணவம் – பால பாடம் – அஷ்டதிக்கஜங்கள் மற்றும் சில ஆசார்யர்கள்

ஸ்ரீ: ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம: ஸ்ரீ மதே ராமானுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ஸ்ரீவைஷ்ணவம் – பால பாடம்

<< அழகிய மணவாள மாமுனிகள்

பாட்டி: வாருங்கள் குழந்தைகளே, உங்கள் அனைவருக்கும் நாம் சென்ற முறை பேசியதெல்லாம் நினைவிருக்கும் என நினைக்கிறேன்.

குழந்தைகள் (ஒரே குரலில்): நமஸ்காரம் பாட்டி, நினைவு இருக்கு. நாங்கள் இன்று அஷ்டதிக்கஜங்கள் பற்றித் தான் கேட்க வந்திருக்கிறோம்.

பாட்டி: நல்லது, பேசலாம்.

பராசரன்: பாட்டி, அஷ்டதிக்கஜங்கள் என்றால் 8 சிஷ்யர்கள் இல்லையா, பாட்டி?

பாட்டி: பராசரன், நீ சொல்வது சரி. அஷ்டதிக்கஜங்கள் என்றால் மணவாள மாமுனிகளின் 8 முதன்மையான சிஷ்யர்கள் – பொன்னடிக்கால் ஜீயர், கோயில் அண்ணன், பத்தங்கி பரவஸ்து பட்டர்பிரான் ஜீயர், திருவேங்கட ஜீயர், எறும்பியப்பா, ப்ரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணன், அப்பிள்ளை, அப்பிள்ளார் ஆகியோர். மாமுனிகள் பரமபதித்த பிறகு மாமுனிகளின் இந்த சிஷ்யர்கள் தாம் நம் சம்ப்ரதாயத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பெரிய காரணமாயிருந்தனர்.

மணவாள மாமுனிகளின் ப்ராணசுஹ்ருதான (உயிர் போன்றவரான) பொன்னடிக்கல் ஜீயருடன் தொடங்குவோம்.

ponnadikkal-jiyar

பாட்டி: அழகிய வரதர் என்ற பெயருடன் பிறந்தவர், பொன்னடிக்கால் ஜீயரென பிரபலமாக வழங்கப்படலானார்.

பராசரன்: பாட்டி, ஏன் அவரை பொன்னடிக்கால் ஜீயர் என்று அழைக்கிறார்கள்?

பாட்டி: பொன்னடிக்கால் என்றால் மாமுனிகளின் சிஷ்ய சம்பத்திற்கு ( சிஷ்ய செல்வம்) அடிக்கல் நாட்டியவர் என்று பொருள். பல சிஷ்யர்கள் பொன்னடிக்கால் ஜீயரைப் புருஷகாரமாகப் பற்றியே மாமுனிகளை அடைந்தார்கள்.

பொன்னடிக்கால் ஜீயருக்கும் அஷ்டதிக்கஜங்களை நியமித்தார் மணவாள மாமுனிகள். பொன்னடிக்கால் ஜீயரை வானமாமலை திவ்யதேசத்திற்கு வந்து கைங்கர்யம் செய்யுமாறு வானமாமலை எம்பெருமானான தெய்வனாயகப் பெருமான் சேனை முதலியாரின் மூலம் மணவாள மாமுனிகளுக்கு ஸ்ரீமுகம் (செய்தி) அனுப்பினார். அதனால், மணவாள மாமுனிகள் பொன்னடிக்கால் ஜீயரை வானமாமலைக்கு அனுப்பினார்.

வ்யாசன்: பாட்டி, பொன்னடிக்கால் ஜீயர் வானமாமலைப் பெருமாளின் மாமனார் ஆவார், இல்லையா?

பாட்டி: ஆம், வ்யாசா! பொன்னடிக்கால் ஜீயர் தாம் நாச்சியார் விக்ரஹத்தை திருமலையிலிருந்து எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டு வந்து தெய்வனாயகப் பெருமாளுக்குக் திருக்கல்யாணம் செய்து கொடுத்தார். அவரே கன்னிகாதானம் செய்து கொடுத்ததால், வானமாமலை எம்பெருமானும் “பெரியாழ்வரைப் போன்று பொன்னடிக்கால் ஜீயரும் எமது மாமனாரே” என்று அறிவித்தார்.

மாமுனிகளின் ஆணையைக் கொண்டு, பாரத தேசத்தின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும் சென்று நம் சம்ப்ரதாயத்தை வளர்த்தார், பொன்னடிக்கால் ஜீயர். இறுதியாக, தன் ஆசார்யரான மணவாள மாமுனிகளின் திருவடித்தாமரைகளைத் த்யானித்துக்கொண்டே தம் சரமத்திருமேனியை விட்டு, பரமபதத்தை அடைந்தார்.

பெருமானிடமும் ஆசார்யரிடமும் அத்தகைய அபிமானத்தை வளர்த்துக் கொள்வதற்கு பொன்னடிக்கால் ஜீயர் ஸ்வாமியின் திருவடித்தாமரைகளை ப்ரார்த்திப்போம், வாருங்கள்.

பாட்டி: நாம் அடுத்த விஷயமாக கோயில் அண்ணணைப் பற்றிப் பேசுவோம். மாமுனிகளின் ஆப்தசிஷ்யராகவும், அஷ்டதிக்கஜங்களில் ஒருவராகவும் ஆனவர். அவரது வாழ்க்கையில் அவரை மாமுனிகளின் திருவடிக்கு கொண்டு சேர்த்த ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் நடந்தது.

koilannan

பராசரன்: என்ன விஷயம் பாட்டி, அது ?

பாட்டி: முதலியாண்டானின் பரம்பரையில் பிறந்த கோயில் அண்ணனுக்கு, மாமுனிகளின் நிழலை ஏற்பதில் விருப்பம் இல்லை. இந்தச் சம்பவம் அவரை மணவாள மாமுனிகளின் திருவடித் தாமரைகளுக்குக் கொண்டு சேர்த்தது. கோயில் அண்ணன் ஸ்ரீரங்கத்தில் பல சிஷ்யர்களுடன் வாழ்ந்து வந்தார். ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் (ஸ்ரீ ராமானுஜர்) தாம் கோயில் அண்ணனை மணவாள மாமுனிகளின் சிஷ்யராகச் சொன்னார். முதலியாண்டானின் திருவடிச் சம்பந்தத்தை சரி வர உபயோகிக்குமாறு கோயில் அண்ணனைப் பணித்தார் அவர்.

எம்பெருமானார் அண்ணன் ஸ்வாமியின் கனவில் வந்து “நான் ஆதிசேஷன். மறுபடியும் மணவாள மாமுனிகளாய் பிறந்திருக்கிறேன்” என்று சொன்னார். நீங்களும் உங்களைச் சார்ந்தவர்களும் மாமுனிகளின் சீடர்களாகி உஜ்ஜீவனம் அடைவீர்களாக!” என்றார். கனவு கலைந்ததும் மிகுந்த அதிர்ச்சியுடன் எழுந்த அண்ணன் ஸ்வாமி தனது சகோதரர்களிடம் உணர்ச்சிபூர்வமாக நடந்ததை எடுத்துரைத்தார்.

அண்ணன் ஸ்வாமி மற்ற கந்தாடை குடும்பத்து ஆசார்ய புருஷர்களோடு ஜீயர் மடத்திற்குச் சென்று மாமுனிகளை ஆஸ்ரயித்தார். மாமுனிகள் வானமாமலை (பொன்னடிக்கால்) ஜீயரை அவர்களது பஞ்ச ஸம்ஸ்காரத்திற்கு தேவையானவற்றை தயார் செய்யுமாறு பணித்தார்.

குழந்தைகளே, கோயில் கந்தாடை அண்ணனின் சிறப்பான வாழ்க்கையிலிருந்து சில சம்பவங்களைப் பார்த்தோம். அவர் மாமுனிகளுக்கு மிகவும் பிரியமானவர். அவரைப் போன்ற ஆசார்ய அபிமானத்தைப் பெற அவரது திருவடித் தாமரைகளைத் தொழுவோம்.

அடுத்து, பரவஸ்து பட்டர்பிரான் ஜீயர் என்ற பெயர் பெற்ற ‘மோர் முன்னார்’ ஐயரைப் பற்றிப் பார்ப்போம். இவர் மாமுனிகளின் அஷ்டதிக்கஜங்களில் ஒருவர். எம்பார் எவ்வாறு எம்பெருமானாரோடு இருந்தாரோ, அவ்வாறே இவரும் மாமுனிகளை விட்டுப்பிரியாமலே இருந்தார்.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

வேதவல்லி: பாட்டி, அவருக்கு ஏன் மோர் முன்னார் ஐயர் என்ற பெயர் வந்தது?

பாட்டி: சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறதல்லவா? தினமும் அவர் மாமுனிகள் சாப்பிட்ட சேஷப் பிரசாதத்தை (மிச்சத்தை) உண்ணுவார். மாமுனிகள் சாப்பிட்ட வாழை இலையிலேயே சாப்பிடுவார். மாமுனிகள் மோர் சாதத்துடன் முடிக்கும் பொழுது பட்டர்பிரான் ஜீயர் அந்த சுவை மாறாமல் இருப்பதற்காக மோர் சாதத்திலிருந்தே சாப்பிடத் தொடங்குவாராம். அதனால் அவர் மோர் முன்னர் ஐயர் என அழைக்கப்பட்டார்.

மாமுனிகளிடத்தே கைங்கர்யங்கள் பல செய்து சாஸ்த்ரார்த்தங்கள் அனைத்தையும் அவரிடம் கற்றார். மாமுனிகள் பரமபதித்த பின் அவர் திருமலையிலேயே தங்கி பல ஜீவாத்மாக்களை உஜ்ஜீவனம் அடையச் செய்தார். ஆசார்ய நிஷ்டை மிகுந்தவராதலால், “அந்திமோபாய நிஷ்டை” என்ற நூல் எழுதினார். அந்த க்ரந்தம் நமது ஆசார்ய பரம்பரையின் ஏற்றத்தையும், நமது பூர்வாசார்யர்கள் எவ்வாறு தத்தமது ஆசார்யர்களைச் சார்ந்தே இருந்தனர் என்றும் விளக்கவல்ல க்ரந்தமாகும். பரவஸ்து பட்டர்பிரான் ஜீயர் மாமுனிகளுக்கு மிகவும் பிரியமான சீடராவார்.

பாட்டி: குழந்தைகளே, அடுத்து எறும்பியப்பா என்பவரைப் பற்றி உங்களுக்குச் சொல்லப் போகிறேன். அவரது இயற்பெயர் தேவராஜன். அவரது கிராமத்திலிருந்து கொண்டு அவரது தர்மத்தை அனுஷ்டித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, மணவாள மாமுனிகளைப் பற்றி கேள்விப்பட்டு அவரைச் சந்திக்க ஆசைப்பட்டார். அவர் மாமுனிகளோடு சில காலம் தங்கி இருந்து அனைத்து ரஹஸ்ய க்ரந்தங்களையும் கற்றறிந்து தனது கிராமத்திற்குத் திரும்பி கைங்கர்யம் செய்யலானார்.

eRumbiappA-kAnchi

அவர் எப்பொழுதும் தனது ஆசார்யரைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். ‘பூர்வ தினசர்யை’,’ உத்தர தினசர்யை’ (மாமுனிகளின் நித்யகர்மாக்களைப் பற்றிய வர்ணனை) என்ற இரண்டு க்ரந்தங்களை எழுதி மாமுனிகளுக்கு அனுப்பி வைத்தார். எறும்பியப்பாவின் நிஷ்டையை பார்த்து அவரைப் பெருமைப்படுத்தினார் மாமுனிகள். எறும்பியப்பாவிற்கு தன்னை வந்து பார்க்குமாறு அழைப்பு விடுத்தார்.

வ்யாசன்: பட்டர்பிரான் ஜீயர், பொன்னடிக்கால் ஜீயர், இவர்களைப் போல எறும்பியப்பாவும் தன் ஆசார்யனிடம் மிகுந்த பற்று கொண்டவர் இல்லையா, பாட்டி?

பாட்டி: ஆமாம், வ்யாஸா. “விலக்ஷண மோக்ஷ அதிகாரி நிர்ணயம்” என்பது அவரது முக்கிய க்ரந்தமாகும். எறும்பியப்பாவிற்கும் சேனாபதியாழ்வான் போன்ற அவரது சிஷ்யர்களுக்கும் நடக்கும் உரையாடல்களின் தொகுப்பாகும் இந்த க்ரந்தம்.

வேதவல்லி: பாட்டி, விலக்ஷண மோக்ஷ அதிகாரி நிர்ணயம் என்றால் என்ன?

பாட்டி: இந்த க்ரந்தம் நாம் ஆழ்வார் ஆசார்யர்களின் ஸ்ரீசூக்திகளைப் படித்துத் தவறாக புரிந்து கொள்வதால் வரும் குழப்பங்களை நீக்க வல்லது. எறும்பியப்பா சம்சாரத்தில் வைராக்கியம் வளர்த்துக் கொள்வதின் முக்கியத்துவத்தைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார். பூர்வாசார்யர்களின் ஞானம் மற்றும் அனுஷ்டானம் ஆகியவற்றில் ஈடுபாடு கொள்ளுமாறும் பணித்து நம்மை வழி நடத்துகிறார்.

பாட்டி: மணவாள மாமுனிகளை என்றும் நினைவில் கொண்ட எறும்பியப்பாவை நாமும் என்றும் நினைவில் கொள்வோம்.

பாட்டி: குழந்தைகளே, நாம் இப்பொழுது ப்ரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணாவைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளலாம், வாருங்கள். ஹஸ்திகிரிநாதராகப் பிறந்தவர், காஞ்சிபுரத்தில் தன் இளையபிராயத்தில் வேதாந்தாசார்யரின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றவர். அவர் பெரிய வித்வானாகி மற்ற ஸம்ப்ரதாயத்து வித்வான்களை வென்றார்.

pb-annan-kanchi

பின்னர் அவர் திருமலையில் தங்கி திருவேங்கடமுடையானுக்கு சேவை செய்யத் தொடங்கினார். மணவாளமாமுனிகளின் பெருமைகளைக் கேட்டவர், அவருக்கு சிஷ்யராக ஆசைப்பட்டார். ஸ்ரீரங்கத்தை வந்து மாமுனிகளின் மடத்தை அடைந்தார். அப்பொழுது மாமுனிகள் காலக்ஷேபம் செய்து கொண்டிருந்தார். அதனைக் கேட்ட அண்ணா பற்பல சாஸ்திரங்களில் மாமுனிகளுக்கு இருந்த அபார ஞானத்தை புரிந்து கொண்டார். மாமுனிகளிடம் சரணடைந்து அவரது சிஷ்யரானார்.

அண்ணன், எம்பெருமானின் மீதும் மாமுனிகளின் மீதும் பல க்ரந்தங்களைச் சாதித்தார். அவற்றில் வேங்கடேச சுப்ரபாதம், வேங்கடேச ப்ரபத்தி ஆகியவற்றை தனது ஆசார்யரின் மனம் மகிழுமாறு திருவேங்கடமுடையானுக்குச் சமர்ப்பித்தார்.

பாட்டி: குழந்தைகளே, நாம் இறுதியாக அப்பிள்ளை, அப்பிள்ளார் ஆகியோரைப் பற்றிப் பார்ப்போம். அவர்களைப் பற்றி நிறைய செய்திகள் கிடைக்க பெறுவதில்லை. அவர்கள் மணவாள மாமுனிகளின் ஆப்தசிஷ்யர்களானார்கள். வட இந்தியாவில் பல வித்வான்களை வென்றார்கள் எனத் தெரிய வருகிறது.

appiLLai
appiLLAr

அவர்கள் மாமுனிகளைப் பற்றித் தெரிந்திருந்தாலும், அவரிடம் அவர்களுக்கு எந்த அபிமானமும் ஏற்படவில்லை. பின்னர் அவரது பெருமைகளை கேள்விப்பட்டு , கந்தாடை அண்ணன், எறும்பியப்பா போன்றோர் மாமுனிகளை ஆச்ரயித்தனர் என்றும் கேள்விப்பட்டனர்.

வேதவல்லி: பாட்டி, பின்னர் அவர்கள் எப்படி மணவாள மாமுனிகளின் சிஷ்யர்களானார்கள்?

பாட்டி: ஆம் வேதவல்லி, எறும்பியப்பா தாம் மாமுனிகளிடம் அவர்கள் ஆசார்ய சம்பந்தத்திற்குத் தயார் என்று சொன்னார். பொன்னடிக்கால் ஜீயர் மாமுனிகளிடம் “அவர்கள் எறும்பியப்பாவிடம் நிறைய அர்த்தங்களைக் கேட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு உங்கள் சிஷ்யர்களாவதற்கு எல்லாத் தகுதியும் இருக்கிறது” என்றார் . அவர்களும் மாமுனிகளிடம் தங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் படியாக கேட்டார்கள். மாமுனிகள் பின்னர் அப்பிள்ளை அப்பிள்ளார் ஆகியோர்க்குப் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்தார்.

அப்பிள்ளாருக்கு ஜீயர் மடத்தின் ததீயாதாராதனம் போன்ற நித்யகைங்கர்யங்களில் ஈடுபடும் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டது. கிடாம்பி ஆச்சான் எவ்வாறு எம்பெருமானாருக்கு கைங்கர்யம் செய்தாரோ, அவ்வாறே மாமுனிகளின் மடத்துக்கு அப்பிள்ளார் கைங்கர்யம் செய்தார்.

அப்பிள்ளை திருவந்தாதிகளுக்கு மாமுனிகளின் திவ்ய ஆணையின் படி வ்யாக்யானம் அருளினார். மாமுனிகளுடன் அவரது பல திவ்யப்ரபந்தத்துடன் சம்பந்தப்பட்ட கைங்கர்யங்களில் ஈடுபட்டார்.

மாமுனிகளின் இறுதிக்காலத்தில், அப்பிள்ளார் அவரிடம் தனக்கு மாமுனிகளின் அர்ச்சா விகிரஹத்தை கொடுக்குமாறு வேண்டினார். மாமுனிகள் தான் தினமும் பயன்படுத்துகிறச் சொம்பினை கொடுத்து அதிலிருந்து இரு விக்ரஹங்களைச் செய்ய சொன்னார். அப்பிள்ளாருக்கும் அப்பிள்ளைக்கும் ஆளுக்கு ஒரு விக்ரஹத்தை அவர்களின் நித்யதிருவாராதனத்திற்கு அளிக்கச் சொன்னார்.

அவர்களைப் போல ஆசார்ய அபிமானத்தை பெற நாமும் அவர்களின் திருவடித்தாமரைகளில் வேண்டுவோம்.

இது வரை நாம் மாமுனிகளின் பெருமைகளையும் அவரது அஷ்டதிக்கஜங்களின் பெருமைகளையும் பற்றித் தெரிந்து கொண்டோம்.

பராசரன்: இன்றைக்கு நிறையத் தெரிந்து கொண்டோம் பாட்டி.

பாட்டி: ஆம், குழந்தைகளா. உங்களுக்கு எல்லாம் மிக முக்கியமான ஒன்றைப் பற்றிச் சொல்லப் போகிறேன். கவனமாகக் கேளுங்கள்.

மாமுனிகளின் காலத்திற்குப் பிறகு, பல ஆசார்யர்கள் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஊரிலும் பக்தர்களை அனுக்ரஹித்து வந்தனர். திவ்யதேசங்களிலும் அபிமானஸ்தலங்களிலும் ஆழ்வார் ஆசார்யர் அவதார ஸ்தலங்களிலும் தங்கி ஞானத்தையும் பக்தியையும் வளர்த்தனர்.

திருமழிசை அண்ணாவப்பங்கார் ஸ்வாமியும் ஸ்ரீபெரும்புதூர் ஒன்றான எம்பார் ஜீயரும் சமீப காலத்தில் (200 வருடத்திற்கு முன்பாக) நம் சம்ப்ரதாயத்திற்காகப் பல ஆழ்ந்த கருத்துடைய க்ரந்தங்களையும் நிறைய கைங்கர்யங்களையும் செய்திருக்கிறார்கள்.

நான் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டதெல்லாம் இந்த ஆசார்யப் பரம்பரையிலிருந்து வந்தது தாம். நாம் அவர்களுக்கு எப்பொழுதும் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறோம். உங்களுக்கு பொழுது நன்றாக கழிந்தது என்று நினைக்கிறேன். நம்முடைய மனம், வாக்கு, மெய் எல்லாம் ஆழ்வார் ஆசார்யர் மற்றும் எம்பெருமானின் கைங்கர்யத்திலேயே ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்.

சரி, இரவாகி விட்டது. நம் ஆசார்யர்களின் சிந்தனையோடு வீட்டிற்குச் செல்லுங்கள்!

குழந்தைகள்: நன்றி பாட்டி!

அடியேன் பார்கவி ராமானுஜ தாசி

ஆதாரம்: http://pillai.koyil.org/index.php/2018/07/beginners-guide-ashta-dhik-gajas-and-others/

வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

ஸ்ரீவைஷ்ணவம் – பால பாடம் – அழகிய மணவாள மாமுனிகள்

ஸ்ரீ: ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம: ஸ்ரீ மதே ராமானுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ஸ்ரீவைஷ்ணவம் – பால பாடம்

<< திருவாய்மொழிப் பிள்ளை

ஆண்டாள் பாட்டி மணவாள மாமுனிகளைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள ஆவலுடன் வந்த குழந்தைகளை வரவேற்றாள்.

பாட்டி: வாருங்கள் குழந்தைகளே, எல்லோரும் கோடை விடுமுறையை எப்படிக் கழித்தீர்கள் ?

பராசரன்: பாட்டி, விடுமுறை நன்றாகக் கழிந்தது. இப்பொழுது நாங்கள் மணவாள மாமுனிகளைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள ஆவலாக உள்ளோம். அவரைப் பற்றிச் சொல்கிறீர்களா?

பாட்டி: சரி குழந்தைகளே. அவர் ஆழ்வார் திருநகரி என்னும் ஊரில் திகழக்கிடந்தான் திருநாவீறுடையப்  பிரானுக்கும் ஸ்ரீரங்கநாச்சியாருக்கும் ஆதிசேஷனுடைய அவதாரமாய் யதிராஜருடைய புனராவதாரமாய் (மறுபிறவியாய்)  பிறந்தார். அவருக்கு அழகிய மணவாளன் (அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் என்றும்) என்று பெயரிட்டனர். அவர் சாமான்ய சாஸ்திரம் (அடிப்படை சித்தாந்தம் ) மற்றும் வேதாத்யயனத்தை அவரது தகப்பனாரிடம் கற்றார்.

வ்யாசன்: பாட்டி, திருவாய்மொழிப் பிள்ளை அவரது ஆசார்யன் அல்லவோ?

பாட்டி: ஆம் வ்யாஸா, திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் பெருமைகளைக் கேட்டு, அவரிடம் சரணாகதி செய்தார். அருளிச்செயல்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தவரான இவர், திருவாய்மொழி மற்றும் ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி வ்யாக்யானமும் மிகவும் சிறப்பாக வழங்குவார். ராமானுஜரின் மீது இவருக்கு அளவில்லாப் பற்று இருந்ததால் அவருக்கு ஆழ்வார்திருநகரியில் பவிஷ்யதாசார்யன் சந்நிதியில் நிறைந்த கைங்கர்யம் செய்தார். யதீந்த்ரரின் (ஸ்ரீ ராமானுஜர்) மேல் அவர் வைத்திருந்த எல்லையில்லா அன்பினால் அவருக்கு யதீந்த்ர ப்ரவணர் (யதீந்த்ரரின் மேல் ஆசை மிகுந்தவர்) என்ற பெயர் ஏற்பட்டது .

பின்னர் அவரது ஆசார்யரின் நியமனம் நினைவுக்கு வந்ததால் ஸ்ரீரங்கத்திற்குச் சென்று வாழ்ந்து நம் ஸம்ப்ரதாயத்தைப் பரவச்செய்தார். ஸ்ரீரங்கத்திற்குச் சென்ற பிறகு ஸந்யாஸாச்ரமத்தை ஏற்று ‘அழகிய மணவாள முனிகள்’ என்றும் ‘பெரிய ஜீயர்’ என்றும் விளங்கலானார். 

முமுக்ஷுப்படி, தத்வத்ரயம், ஸ்ரீவசனபூஷணம் ஆகிய ரஹஸ்ய க்ரந்தங்களுக்கு வேதம், வேதாந்தம், இதிஹாசங்கள், புராணங்கள், அருளிசெயல்களிலிருந்து  மேற்கோள்கள் காட்டி வ்யாக்யானங்கள் எழுதினார். 

இராமானுச நூற்றந்தாதி, ஞானசாரம்,  சரம உபாய நிஷ்டையை (ஆசார்யனே எல்லாம் என்ற புரிதல்) விளக்கும் ப்ரமேய சாரம் ஆகியவற்றுக்கு மாமுனிகள் உரைகள் எழுதினார். சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களின் கோரிக்கைக்கு இணங்க திருவாய்மொழி மற்றும் நம்மாழ்வாரின் மேன்மையை விளங்கச்செய்யும் திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதியை  எழுதினார். பூர்வாசார்யர்களின் போதனைகளை, அவர்களது பிறந்த இடங்கள், திருநக்ஷத்ரங்கள், திருவாய்மொழி மற்றும் ஸ்ரீவசனபூஷணத்தை உயர்த்திக் காட்டும் வகையில்   உபதேச ரத்தின மாலையைத்  தொகுத்தார். 

மாமுனிகள் திவ்யதேச யாத்திரைகள் பல செய்து அனைத்து பெருமாள்களுக்கும், ஆழ்வார்களுக்கும்  மங்களாஸாசனங்கள் செய்தார்.

வேதவல்லி: மாமுனிகளைப் பற்றியும் அவரது கைங்கர்யங்களைப் பற்றியும் கேட்பதற்கே வியப்பாக உள்ளது, பாட்டி!

பாட்டி: ஆம் வேதவல்லி, நம்பெருமாளுக்குக் கூட நம்மாழ்வார் அருளிய  திருவாய்மொழியின் வ்யாக்யானமாகிய ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படியின்  காலக்ஷேபத்தை  மாமுனிகளிடம் கேட்க வேண்டும் என்று ஆசை இருந்தது. மாமுனிகளும் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் பத்து மாதத்திற்குக் காலக்ஷேபம் செய்து ஆனி  திருமூலத்தன்று சாற்றுமுறை செய்தார்.

srisailesa-thanian-small

சாற்றுமுறை நிறைவேறிய பிறகு, நம்பெருமாள், அரங்கநாயகம் என்ற பெயர்கொண்ட  சிறுவனாக மாமுனிகளின் முன்னே வந்து “ஸ்ரீசைலேச தயாபாத்திரம் தீபக்த்யாதி குணார்ணவம்” என்கிற ச்லோகத்தை அஞ்சலி முத்திரையுடன் (தன் இரு கைகளையும் கூப்பிக் கொண்டு) சொன்னார். அனைவரும் மெய்சிலிர்த்துப் போய் இந்தச் சிறுவன் நம்பெருமாளே என்று புரிந்துகொண்டனர். 

பராசரன்: நம்பெருமாளாலேயே கவுரவிக்கப்படுதல் பெரிய பெருமையாயிற்றே. பாட்டி, இதனால் தான் நாம் அனைத்து சேவாகாலங்களையும் இந்த தனியனோடே தொடங்குகிறோமா?

பாட்டி: ஆம், பராசரா. எம்பெருமான் இந்தத் தனியனை அனைத்து திவ்யதேசங்களுக்கும் அனுப்பி சேவாகாலத் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இதனை அனுசந்திக்கச் சொன்னார். திருவேங்கடமுடையானும் திருமாலிருச்சோலை அழகரும் இந்தத் தனியனை அருளிச்செயல் அனுசந்தானத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் அனுசந்திக்க வேண்டுமாறு பணித்தனர்.

தன் இறுதி நாட்களில், மிகுந்த சிரமத்தோடே, மாமுனிகள் ஆசார்ய ஹ்ருதயத்திற்கு  பாஷ்யம் (உரை) எழுதினார். தன் திருமேனியை விட்டு பரமபதத்திற்கு ஏக முடிவு செய்தார். ஆர்த்தி ப்ரபந்தத்தை அனுசந்தித்துக் கொண்டே இந்த சம்சாரத்திலிருந்து தன்னை விடுவித்து ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு எம்பெருமானாரை ப்ரார்த்தித்தார். பின், எம்பெருமானின் அனுக்ரஹத்தால், மாமுனிகள் பரமபதத்திற்கு ஏகினார். அச்சமயம் செய்தி கேட்டு, பொன்னடிக்கால் ஜீயரும் ஸ்ரீரங்கத்திற்குத்  திரும்ப வந்து, மாமுனிகளுக்கு அனைத்தச்  சரம கைங்கர்யங்களையும் செய்தார்.

அத்துழாய்: பாட்டி, மாமுனிகளைப் பற்றி பேசியதால் நாங்கள் அனைவரும் மிகுந்த பயனடைந்தோம். அவரது திவ்ய சரித்திரத்தை எங்களிடம் பகிர்ந்து கொண்டமைக்கு நன்றி. 

பாட்டி: எனக்கும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியே , அத்துழாய். பெரியபெருமாளாலேயே ஆசார்யனாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டதால், மாமுனிகளோடு ஆசார்ய ரத்னஹாரம் முடிவடைந்து ஓராண்வழி குருபரம்பரையும் முற்றுப்பெறுகிறது.

நமது அடுத்த சந்திப்பில், மாமுனிகளின் சிஷ்யர்களான அஷ்டதிக்கஜங்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

அடியேன் பார்கவி ராமானுஜதாசி 

ஆதாரம்: http://pillai.koyil.org/index.php/2018/06/beginners-guide-mamunigal/

வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

ஸ்ரீவைஷ்ணவம் – பால பாடம் – திருவாய்மொழிப் பிள்ளை

ஸ்ரீ: ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம: ஸ்ரீமதே ராமானுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ஸ்ரீவைஷ்ணவம் – பால பாடம்

<< பிள்ளை லோகாசார்யரின் சிஷ்யர்கள்

ஆண்டாள் பாட்டி எப்பொழுதும் போல மடப்பள்ளியில் வேலைகள் செய்து கொண்டிருக்கையில் குழந்தைகள் பிள்ளை லோகாச்சார்யரின் சிஷ்யர்களைப் பற்றி மேலும் கேட்டுத்தெரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு பாட்டியின் வீட்டிற்கு வருகிறார்கள். பாட்டி புன்சிரிப்புடன் அவர்களை வரவேற்றாள். ஸ்ரீரங்கநாதரின் பிரசாதங்களைக்  குழந்தைகளுக்குக்  கொடுப்பதற்காக தயாராக காத்திருந்தாள்.

பாட்டி: வாருங்கள் குழந்தைகளே. பெருமாள் பிரசாதம் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் எல்லாருக்கும் சென்ற முறை நாம் பேசியது நினைவிருக்கிறதா?

வ்யாசன் : பாட்டி, நாம் கூரகுலோத்தமதாசர், விளாஞ்சோலைப் பிள்ளை ஆகியோரைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டோம்.  “ஆசார்ய அபிமானமே  உத்தாரகம்“ என்றும் தெரிந்து கொண்டோம்.

பாட்டி: உங்களைக் கண்டு பெருமையாக இருக்கிறது, குழந்தைகளே. இன்று நான் மற்றுமொரு ஆசார்யரான பிள்ளைலோகாசார்யரின் சிஷ்யர், திருமலை ஆழ்வார் என்பவரைப் பற்றிச் சொல்கிறேன்.

அத்துழாய்:  பாட்டி, ஆழ்வாரின் திருவாய்மொழியின் மீது கொண்டிருந்த பற்றின் காரணத்தாலேயே திருமலை ஆழ்வாருக்கு அந்தப் பெயர் ஏற்பட்டது என்று கேட்டிருக்கிறேன். சரியா, பாட்டி?

பாட்டி: மிகச் சரி அத்துழாய். அவர் திருவாய்மொழிப் பிள்ளை என்று அழைக்கப்பட்டார்; ஸ்ரீசைலேசர், சடகோபதாசர் என்ற பெயர்களும் உண்டு. அவர் நம்மாழ்வார் மீதும் ஆழ்வாரின் திருவாய்மொழியின் மீதும் கொண்டிருந்த ஈடுபாட்டினால் அவருக்கு அப்பெயர் ஏற்பட்டது. திருமலையாழ்வாருக்கு, அவரது சிறுபிராயத்திலேயே பிள்ளைலோகாசார்யரின் திருவடித்தாமரைகளில் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் நடந்தது. ஆனால் சில காலத்திலேயே திருமலையாழ்வார் நம் சம்பிரதாயத்திலிருந்து விலகி மதுரை மன்னருக்கு  முக்கிய ஆலோசகராக ஆனார். 

வ்யாசன் : ஓ, அப்படி என்றால் திருமலையாழ்வாரை நம் சம்பிரதாயத்தின் பக்கம் திருப்பியவர் யார், பாட்டி?

பாட்டி : குழந்தைகளே, உங்கள் ஆர்வத்தை நான் பாராட்டுகிறேன். பிள்ளைலோகாசார்யர் அவருடைய அந்திம காலத்தில் கூரகுலோத்தமதாசரையும்  இதர சிஷ்யர்களையும் திருமலையாழ்வாரை  திருத்தி நம் சம்பிரதாயத்தில் ஈடுபடுத்துமாறு பணித்தார்.

வேதவல்லி: பாட்டி, திருமலையாழ்வாரை  கூரகுலோத்தமதாசர் எவ்வாறு  திருத்தினார்? எங்களுக்குச்  சொல்லுங்கள் பாட்டி. 

பாட்டி: சொல்கிறேன். ஒரு தடவை, திருமலையாழ்வார் தம் பல்லக்கில் வலம் வந்து கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது அவர் ஆழ்வாரின் திருவிருத்தப் பாசுரங்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்த கூரகுலோத்தமதாசரைக் கண்டார். பிள்ளைலோகாசார்யரின் ஆசி பெற்றிருந்தவராகையால் அவர் தாசரின் மேன்மையை உணர்ந்தார்.  பல்லக்கிலிருந்து இறங்கிய திருமலையாழ்வார், திருவிருத்தத்தின் கருத்துகளைத் தமக்கு உபதேசிக்குமாறு தாசரிடம் கேட்டார். 

பராசர : பாட்டி, திருமலையாழ்வார் தாசரிடம் கற்றதனைப் பற்றி எங்களுக்கு மேலும் சொல்லுங்களேன்.

பாட்டி :  உபதேசிக்கும் பொருட்டு தாசர் திருமலையாழ்வாரிடம்  செல்ல அங்கே திருமலையாழ்வார், பிள்ளைலோகாசார்யரின் தனியனைக் கூறியவாறே திருமண்காப்பு தரித்துக் கொண்டதைக் கண்டு மிக உகப்படைந்தார். ஆனால் திருமலையாழ்வாரால் சில சமயங்களில் வகுப்புகளில் கலந்து கொள்ள இயலாமல் போயிற்று; அதற்காக அவர் தாசரிடம் மன்னிப்பை  வேண்டினார். அதனை ஏற்றுக்கொண்ட தாசரும் அவருக்கு தன் சேஷ பிரசாதத்தைக் (மீதமான உணவு)  கொடுத்தார். மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அதனைப்  பெற்ற திருமலையாழ்வார், அது முதல் உலக விஷயங்களிலிருந்து முற்றும் விலகி, தம்முடைய அத்தனை அதிகாரத்தையும் இளவரசனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு நாட்டை விட்டு வெளியேறினார்.

தாசரின் இறுதிக் காலத்தின் பொழுது, அவர் திருமலையாழ்வாரை திருக்கண்ணங்குடிப் பிள்ளையிடம் சென்று அவரிடம் திருவாய்மொழியின் பொருளைக் கற்குமாறு பணித்தார்.  அதன் பின், அவர் ரஹஸ்யார்த்தங்கள் அனைத்தையும் விளாஞ்சோலைப் பிள்ளையிடம் கற்றறிந்தார். அதன் பின்னர் நம் சம்பிரதாயத்தை தலைமையேற்று நடத்துமாறு திருமலையாழ்வாரை, தாசர் நியமித்தார். தாசர் பரமபதத்தை அடைந்தவுடன் திருமலையாழ்வார் பிள்ளைலோகாசார்யரை த்யானித்துக்கொண்டே தாசருக்கு அத்தனை சரம கைங்கர்யங்களையும் (இறுதி சடங்கு) மிகச் சிறப்பாகச் செய்தார்.

வ்யாசன் : பாட்டி, அதன் பின் திருமலையாழ்வார் நம் சம்பிரதாயத்தை ஏற்று நடத்தினாரா ?

பாட்டி : இல்லை வ்யாசா. நான் முன்பே சொன்னது போலே, திருமலையாழ்வார் திருக்கண்ணங்குடிப் பிள்ளையிடம் சென்று திருவாய்மொழியைக் கற்கலானார். அவர் அதன் ஒவ்வொரு பாசுரத்தின் பொருளையும் விரிவாக அறிந்து கொள்ள விரும்பினார். எனவே அதனைக் கற்க அவரை பிள்ளை, திருப்புட்குழிஜீயரிடம் அனுப்பினார். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசத்தால் அவர் அங்கு செல்லும் முன்பாகவே, ஜீயர் பரமபதத்தை அடைந்து விட்டார். மிகுந்த நிராசை அடைந்த திருமலையாழ்வார், தேவப்பெருமாளுக்கு (காஞ்சிபுர வரதர்) மங்களாசாஸனம் செய்ய எண்ணினார்.

பராசர: பாட்டி,  இந்த சம்பவம் ராமானுஜர் ஆளவந்தாரைக் காணச்செல்ல, அவர் செல்வதற்கு சற்று முன்பாக ஆளவந்தார் பரமபதித்ததை போலவே இருக்கிறது. சரிதானே பாட்டி?

பாட்டி: மிகச்சரி பராசரா. அதன் பின்பு தேவப்பெருமாளுக்கு மங்களாசாஸனம் செய்வதற்காக அங்கே சென்றார்; அங்கே அவரை அனைவரும் வரவேற்றனர், தேவப்பெருமாளும் அவருடைய ஸ்ரீசடகோபம், மாலை, சாற்றுப்படி (சந்தனக்குழம்பு)  ஆகியவற்றை அளித்து அனுக்ரஹித்தார். தேவப்பெருமாள், நாலூர்ப்பிள்ளையை திருமலையாழ்வாருக்கு திருப்புட்குழி ஜீயரிடமிருந்து கற்க இயலாது போன, அருளிச்செயல்களின் (திவ்யபிரபந்தம்) கருத்துக்களையும் திருவாய்மொழி ஈடு  வ்யாக்கியானத்தையும் போதிக்குமாறு பணித்தார்.  

உபதேசிப்பதில் நாலூர்பிள்ளை மிக மகிழ்வடைந்தாலும், தம்முடைய மூப்பின் காரணமாக அவரால் திருமலையாழ்வாருக்கு சரிவர கற்பிக்க இயலாது என்று தோன்ற, தேவப்பெருமாளும் நாலூர்பிள்ளையின் புதல்வரான நாலூராச்சான்பிள்ளையைத்  திருமலையாழ்வாருக்கு உபதேசிக்க பணித்தார்.  இந்த வாக்கினை மிகுந்த மகிழ்வுடன் ஏற்ற நாலூர் பிள்ளை, திருமலையாழ்வாரை  நாலூராச்சான் பிள்ளையிடம் உகப்புடன் அழைத்து சென்று அவருக்கு ஈடையும் அருளிச்செயல் பொருளையும் உபதேசிக்குமாறு பணித்தார். இந்த நிகழ்ச்சியை கேள்வியுற்ற திருநாராயணபுரத்து ஆயி, திருநாராயணபுரத்துப்பிள்ளை ஆகியோரும் மற்றும் சிலரும் தாங்களும் அருளிச்செயலின் பொருளையும் ஈடு விஷயத்தையும் அறிந்து கொள்ளும் பொருட்டு, நாலூராச்சான் பிள்ளையையும்  திருமலையாழ்வாரையும் திருநாராயணபுரத்தில் தங்கி அங்கே காலக்ஷேபங்களைத் தொடர வேண்டினர். அவர்களின் அழைப்பை ஏற்று திருநாராயணபுரத்திற்கு அவர்களிருவரும் சென்று காலக்ஷேபத்தைத் தொடர்ந்து நடத்தி பூர்த்தி செய்தனர். அங்கே திருமலையாழ்வார் ஈட்டின் ஆழ்ந்த கருத்துக்களைக் கற்றார். அவரையும் அவருடைய தொண்டுணர்வையும் கண்டு மகிழ்ச்சியுற்ற நாலூராச்சான் பிள்ளை தம்முடைய திருவாராதனப் பெருமாளை திருமலையாழ்வாருக்குக்  கொடுத்தார். இந்த வழியில் ஈடு 36000 படி நாலூராச்சான் பிள்ளை வாயிலாக, 3  சிறந்த ஞானிகளுக்கு – திருமலையாழ்வார், திருநாராயணபுரத்துஆயி, திருநாராயணபுரத்துப் பிள்ளை ஆகியோருக்குக்  கிடைத்தது. இதற்கு பிறகு திருமலையாழ்வார் ஆழ்வார்திருநகரிக்கு சென்று அங்கேயே நிரந்தரமாக வசிக்க விரும்பினார்.

வ்யாசன் : ஆழ்வார்திருநகரி நம்மாழ்வாரின் அவதாரத்தலம் தானே? சிதிலமடைந்திருந்த ஆழ்வார்திருநகரியைத் திரும்பவும் நிர்மாணித்தவர் திருமலையாழ்வார்தான் என்று நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அந்த சரித்திரத்தை சொல்லுங்கள் பாட்டி.

பாட்டி : நீ சொன்னது சரியே வ்யாசா. ஆழ்வார்திருநகரியைத் திருமலையாழ்வார் சென்றடைந்த பொழுது அந்த இடமே ஒரு காடு போல காட்சியளித்தது. முகலாயர்களின் படையெடுப்பின் பொழுது, ஆழ்வார் ஆழ்வார்திருநகரியை  விட்டு கேரள/கர்நாடக எல்லைப் பகுதிக்குச் சென்றிருந்தார். மிகுந்த முயற்சியோடு   திருமலையாழ்வார் அந்த இடத்தைச் சுத்தம் செய்து நகரத்தையும் கோவிலையும்  புணர்நிர்மாணம் செய்து கோவிலின் ஆகமத்தையும் நிறுவினார். அவரே மதுரை மன்னனின் துணையுடன் ஆழ்வாரையும் திரும்ப அழைத்துக் கொணர்ந்தார். அவர் ஆழ்வார் மீதும் திருவாய்மொழியின் மீதும் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். திருவாய்மொழியைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்ததாலேயே அவர் திருவாய்மொழிப்பிள்ளை என்று அழைக்கப்பட்டார். அவர் தாம் பவிஷ்யதாசார்யனின் (எம்பெருமானார்) விக்ரஹத்தைக் கண்டு, அவருக்கென்று நகரத்தின் மேற்குப் புறத்தில் ஒரு கோவிலையும், கோவிலின் முன்பாக ஒரு சந்நிதித் தெருவையும் நான்கு மாட வீதிகளையும் நிர்மாணித்தவர். இந்த கோவிலைப் பராமரிக்க கைங்கர்யபரர்களை நியமித்தவரும் அவரே. அவரன்றி நாம் இன்று கண்டு மகிழும் ஆழ்வார்திருநகரியைக்  கற்பனைகூட செய்ய இயலாது.

திருவாய்மொழிப் பிள்ளையைப் பற்றி கேள்வியுற்ற அழகிய மணவாளன் (சந்நியாசம் ஏற்றுக் கொள்வதற்கு முன்பு மணவாளமாமுனிகள்) ஆழ்வார்திருநகரிக்குச் சென்று அவரிடம் சிஷ்யராகத்  தொண்டு செய்து அருளிச்செயல்களையும் அதன் பொருளையும் முழுதுமாகக் கற்றார். அவருடைய அந்திமக்காலத்தில் தமக்கு பிறகு நம் சம்பிரதாயத்தைத் தொடர்ந்து நடத்துவது யார் என்று  திருவாய்மொழிப் பிள்ளை கவலைப்படலானார். அழகிய மணவாளன் அந்த பொறுப்பை ஏற்பதாக உறுதி அளித்தார். மிகவும் மகிழ்வடைந்த திருவாய்மொழிப் பிள்ளை மாமுனிகளை ஸ்ரீபாஷ்யத்தை ஒருமுறைக் கற்று அதற்கு பிறகு திருவாய்மொழியின் மீதும் அதன் வ்யாக்யானங்கள் மீதும் தம் காலத்தில் ஈடுபடுமாறு பணித்தார். அதன் பின் திருவாய்மொழிப்பிள்ளை பரமபதிக்க, அழகிய மணவாளன் திருவாய்மொழிப்பிள்ளைக்கு அனைத்துச்  சரமகைங்கர்யங்களையும் செய்தார்.

திருவாய்மொழிப்பிள்ளை தம் காலம் முழுதையும் நம்மாழ்வாருக்கும் திருவாய்மொழிக்குமே அர்ப்பணித்தவர். அவருடைய முயற்சியினாலேயே நாம் ஈடு 36000 படி வ்யாக்கியானத்தை, அதன் மேன்மையை பிற்காலத்தில் உணரச்செய்த அழகியமணவாளமாமுனிகளின் வாயிலாகப் பெற்றுள்ளோம். ஆகையினால் குழந்தைகளே, திருவாய்மொழிப்பிள்ளை அவருடைய ஆசார்யன் மீதும் எம்பெருமானார் மீதும் கொண்டிருந்தப்  பற்றுதலைப் பெற அவருடைய திருவடித் தாமரைகளையே பணிவோம்.

குழந்தைகள் நாம் பெற்றுள்ள செல்வங்களைப் பற்றியும் அன்றைய உரையாடல்களையும்  எண்ணமிட்டவாறே ஆண்டாள் பாட்டியின் வீட்டை விட்டு கிளம்பினார்கள்.

அடியேன் கீதா ராமானுஜ தாஸி

ஆதாரம்: http://pillai.koyil.org/index.php/2018/05/beginners-guide-thiruvaimozhip-pillai/

வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

Learn thiruppAvai (திருப்பாவை)

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:ANdAl_srIvilliputhur_pinterest.com_sreedevi_balaji

Author – ANdAL (ஆண்டாள்)

Santhai class schedule, joining details, full audio recordings (classes, simple explanations (speeches) etc) can be seen at http://pillai.koyil.org/index.php/2017/11/learners-series/ .


Meanings (அர்த்தங்கள்)

vyAkyAnams (Commentaries)

Lectures (Click the links to download the MP3 files and listen)

thamizh (SrI sArathy thOthAthri)

English (SrI sArathy thOthAthri)

Telugu (Smt chUdAmaNi chakravarthi)

Recital (சேவாகால முறை)

ஸ்ரீவைஷ்ணவம் – பால பாடம் – நம்பிள்ளையின் சிஷ்யர்கள்

ஸ்ரீ: ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம: ஸ்ரீமதே ராமானுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ஸ்ரீவைஷ்ணவம் – பால பாடம்

<< நம்பிள்ளை

ஆண்டாள் பாட்டி மடப்பள்ளியில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கையில் பராசரன், வ்யாசனோடு  வேதவல்லியும் அத்துழாயும் பாட்டியின் வீட்டிற்கு வருகின்றனர். கூடத்தில்  குழந்தைகளின் பேச்சுக்குரல் கேட்டு பாட்டி அங்கு வந்து அவர்களை வரவேற்றார்.

பாட்டி: வாருங்கள் குழந்தைகளே. கை கால்களை அலம்பிக்கொண்டு கோயில் பிரசாதங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.  சென்ற முறை நாம் நம்முடைய ஆசார்யரான நம்பிள்ளையைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டோம். நான் சென்ற முறை சொன்னது போலே இன்று நாம், நம்பிள்ளையின் பிரதான சிஷ்யர்களான வடக்குத் திருவிதிப் பிள்ளை, பெரியவாச்சான் பிள்ளை, பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர், ஈயுண்ணி  மாதவப் பெருமாள், நடுவில் திருவீதிப் பிள்ளை ஆகியோரைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

வ்யாசன்: பாட்டி, நம்பிள்ளைக்கு பல சிஷ்யர்கள் இருந்திருக்கிறார்களே, அவர்களைப் பற்றி எங்களுக்குச் சொல்கிறீர்களா?

பாட்டி: சரி, அவர்களைப் பற்றி ஒவ்வொருவராக அறிந்து கொள்வோம். நம்பிள்ளையின் சிஷ்யரான, தன்னிகரற்ற வியாக்கியான சக்கரவர்த்தியான பெரியவாச்சான் பிள்ளையைப் பற்றி முதலில் தெரிந்து கொள்வோம்.  சேங்கனூர் (சங்கநல்லூர்) யாமுனரின் புதல்வராக அவதரித்தவருக்கு, கிருஷ்ணன் என்ற பெயரிட்டனர்; பிற்காலத்தில் பெரியவாச்சான் பிள்ளை என்று அழைக்கப்பட்டார். நம்பிள்ளையின் ப்ரதான சிஷ்யர்களில் ஒருவர்; அவரிடமே எல்லா சாஸ்திரப் பொருட்களைக் கற்றறிந்தவர். நாயனாராச்சான் பிள்ளை என்பவரைத் தம் புத்திரராக ஸ்வீகரித்தவர். திருக்கண்ணமங்கை எம்பெருமான் திருமங்கையாழ்வாரின் பாசுரப் பொருளை  திருமங்கையாழ்வாரிடமே கற்றறியும் பொருட்டு – திருமங்கையாழ்வார் நம்பிள்ளையாகவும் அருளிச்செயலின் பொருள் கற்கும் பொருட்டு எம்பெருமானே பெரியவாச்சான் பிள்ளையாகவும் அவதரித்தனர் என்று சொல்வார்கள்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை – சேங்கனூர் (சங்கநல்லூர்)

வ்யாசன்: பாட்டி, பெரியவாச்சான் பிள்ளையை ஏன் வ்யாக்யானச் சக்கரவர்த்தி என்று அழைக்கின்றனர் ?

பாட்டி: அனைத்து அருளிச்செயல்களுக்கும் வ்யாக்யானம் எழுதிய ஆசார்யர் பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஒருவர் மட்டுமே. ஸ்ரீ ராமாயணத்திலும் அருளிச்செயலிலும் அவர் நிகரற்ற தேர்ச்சி பெற்றிருந்தார். அவர் பாசுரப்படி ராமாயணம் என்ற க்ரந்தம் அருளினார்; அதில் முழு ஸ்ரீ ராமாயணத்திற்கும் மிகச்சுருக்கமாக  ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களின் சொற்களைக்கொண்டே பொருளை எழுதினார். அவருடைய வ்யாக்யானம் இல்லையென்றால் அருளிச்செயலின் உட்கருத்துக்களை ஒருவராலும் பேசவோ புரிந்து கொள்ளவோ இயலவே இயலாது. அவர் அனைத்து பூர்வாசார்யர்களின் க்ரந்தங்களுக்கும் வ்யாக்யானங்கள் எழுதியுள்ளார்.

நம்பிள்ளையின் மற்றோர் சிஷ்யரான வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை, நம்பிள்ளையின் ப்ரதான சிஷ்யர்களில் ஒருவராவார். ஸ்ரீரங்கத்தில் க்ருஷ்ணபாதர் என்ற பெயருடன் அவதரித்த அவர், ஆசார்ய நிஷ்டையில் மூழ்கியவர். அவருடைய ஆசார்யரான நம்பிள்ளையின் அனுக்ரஹத்தினால் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளைக்கு ஒரு மகன் பிறந்தார். நம்பிள்ளையின் (லோகாசார்யர் என்றும் அழைக்கப்பட்டவர்) அனுக்ரஹத்தினால் பிறந்ததனால் அவருக்கு பிள்ளை லோகாசார்யார்  என்று பெயரிட்டார். நம்பிள்ளையை லோகாசார்யர் என்று அழைக்கப்படுவது ஏன் என்று உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?

வ்யாசன்: ஆமாம், பாட்டி. நம்பிள்ளையை லோகாசார்யர் என்று அழைத்தவர் கந்தாடை தோழப்பர். அந்தக் கதையும் எங்களுக்கு நினைவிருக்கிறது.

வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளைகாஞ்சிபுரம்

பாட்டி:  வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை தம் பிள்ளைக்கு பிள்ளை லோகாசார்யர் என்று பெயரிட, நம்பிள்ளை அந்தக் குழந்தைக்கு அழகிய மணவாளன் என்று பெயரிடும் தம்முடைய எண்ணத்தை தெரிவித்தார். விரைவிலேயே, நம்பெருமாள் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளைக்கு இன்னொரு பிள்ளையை அனுக்ரஹிக்க இரண்டாவது பிள்ளை அழகிய மணவாளனின் அனுக்ரஹத்தினால் பிறந்ததினால் அக்குழந்தைக்கு   அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் என்று பெயரிட்டு நம்பிள்ளையின் அவாவை நிறைவேற்றினார். இரண்டு பிள்ளைகளும் ராமலக்ஷ்மணர்களாய் அறிவில் சிறந்தவர்களாக வளர்ந்து நம் சம்பிரதாயத்திற்கு பல பெரிய கைங்கர்யங்களைச் செய்தனர். அவ்விருவரும் நம் சம்பிரதாயத்தின் சிறந்த ஆசார்யர்களான நம்பிள்ளை, பெரியவாச்சான் பிள்ளை, வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை ஆகியோரின் அனுக்ரஹத்தையம் வழிகாட்டலையும் பெற்றிருந்தனர்.

ஒரு தடவை வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை, நம்பிள்ளையைத் தம்முடைய திருமாளிகைக்கு (ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் கிருஹத்தை திருமாளிகை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்) ததியாராதனத்திற்கு அழைக்க, அதனை ஏற்று நம்பிள்ளையும் அவருடைய திருமாளிகைக்குச் சென்றார். அங்கே கோயிலாழ்வாரிடத்தில் (பெருமாள் சந்நிதியில்) தாம் நம்மாழ்வாரின் பாசுரங்களுக்கு உரைத்த பாடங்களுக்கும் காலக்ஷேபங்களுக்குமான விளக்கங்கள், மிகத் தெளிவாகவும் நேர்த்தியுடனும் ஏடுகளில் எழுதப்பட்டு வைத்திருந்ததைக் கண்டார்.  ஆவல் மேலிட அவற்றுள் சிலவற்றை வாசித்தவர் அவை என்னவென்று வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளையிடம் கேட்டார். ஒவ்வொரு நாளும் நம்பிள்ளை செய்த காலக்ஷேபங்களைக் கேட்டு அன்றைய இரவில் அவற்றைத் தாம் எழுதி வைத்தவையே அவை என்று சொன்னார். நம்பிள்ளை, வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளையிடம் தன்னுடைய அனுமதியின்றி அவ்வாறு எழுதியது ஏன்; பெரியவாச்சான் பிள்ளையுடைய  வ்யாக்யானங்களுக்கு (ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களுக்கான விளக்கங்கள்) போட்டியாகச் செய்தீரோ என்றும் கேட்டார். வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை குற்றவுணர்வுடன் நம்பிள்ளையின் திருவடித் தாமரைகளில் பணிந்து பிற்காலத்தில் பயன்படக் கூடிய குறிப்பிற்காகவே அவற்றை  எழுதி வைத்ததாக சொன்னார்.  அவருடைய விளக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்ட நம்பிள்ளை அந்த வ்யாக்யானத்தை புகழ்ந்து வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளையை பாராட்டினார். வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை தம்முடைய ஆசார்யரிடத்தில் கொண்டிருந்த அபிமானமும் அவருடைய ஆழ்ந்த ஞானமும் அவ்வளவு உயர்ந்ததாகும்.

பராசர: வ்யாக்யானம் என்னவாயிற்று? வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை அதனை எழுதி முடித்தாரா?

பாட்டி: ஆமாம், வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை அந்த வ்யாக்யானத்தை எழுதி முடிக்க, திருவாய்மொழிக்கான அவருடைய வ்யாக்யானமே ஈடு முப்பத்தியாராயிரப்படி என்று பிரபலமாக வழங்கப்படுகிறது. நம்பிள்ளை வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளையை, ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாளின் வழித்தோன்றல்களுக்கு கற்பிக்கும் பொருட்டு அந்த வ்யாக்யானத்தை ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாளிடம் தருமாறு பணித்தார்.

nampillai-goshti1நம்பிள்ளையின் காலக்ஷேபக் கோஷ்டிவலப்பக்கத்திலிருந்து இரண்டாமிடத்தில் ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாள்

வேதவல்லி : பாட்டி,  நம்பிள்ளை அளித்த வ்யாக்யானத்தை ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாள் என்ன செய்தார்?

பாட்டி: ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாள் அவற்றை தம்முடைய மகனான ஈயுண்ணி பத்மநாபப் பெருமாளுக்கு உபதேசித்தார். ஈயுண்ணி பத்மநாபப் பெருமாள் அவற்றைத் தம்முடைய அன்பிற்கு பாத்திரமான சிஷ்யர் நாலூர் பிள்ளைக்கு உபதேசித்தார். இவ்வாறாக ஒவ்வொரு ஆசார்யரிடமிருந்து சிஷ்யர் என்ற முறையில் இவை உபதேசிக்கப்பட்டு வந்தது. நாலூர் பிள்ளையின் அன்பிற்கு பாத்திரமான சிஷ்யரும் மகனும் நாலூராச்சான் பிள்ளையாவார். நாலூராச்சான் பிள்ளை நாலூர் பிள்ளையின் திருவடித் தாமரைகளின் கீழ்மர்ந்து ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படியைக் கற்றார்.  நாலூராச்சன் பிள்ளைக்கு இருந்த பல சிஷ்யர்களில் திருவாய்மொழிப் பிள்ளையும் ஒருவர். நாலூர் பிள்ளையும் நாலூராச்சான் பிள்ளையும் தேவப் பெருமாளுக்கு மங்களாசாஸனம் செய்யும் பொருட்டு காஞ்சிபுரம் செல்லும் பொழுது, எம்பெருமானே நாலூராச்சான் பிள்ளையை திருவாய்மொழிப் பிள்ளைக்கு ஈடு வ்யாக்யானம் போதிக்குமாறு பணித்தார். திருவாய்மொழிப் பிள்ளையும் மற்றோரும் ஈடு வ்யாக்யானத்தை நாலூராச்சான் பிள்ளையிடம் பயின்று அதனை ஈட்டுப் பெருக்கர் (ஈட்டு வியாக்கியானத்தை வளர்ப்பவர்) என்று கொண்டாடப்படும் மணவாள மாமுனிகளுக்கு கற்பித்தார். இவ்வாறாக வ்யாக்யானம் மணவாள மாமுனிகளை அடையும் என்று அறிந்திருந்ததனாலேயே, நம்பிள்ளை அதனை ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாளுக்குக் கொடுத்தார்.

அத்துழாய்: பாட்டி, ஈயுண்ணி மாதவப் பெருமாள் என்பதிலும் ஈயுண்ணி பத்மநாபப் பெருமாள் என்பதிலும் “ஈயுண்ணி” என்ற சொல்லின் பொருள் என்ன?

பாட்டி: “ஈதல்” என்ற தமிழ் சொல்லுக்கு தர்மம் என்று பொருள். “உண்ணுதல்” என்றால் சாப்பிடுவது. ஈயுண்ணி என்பதன் பொருள் பிற ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு உணவளித்த பின்பே தாம் உண்பவர் என்பதாகும்,

நம்பிள்ளையின் மற்றோரு பிரதான சிஷ்யர் பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் ஆவார். க்ருஹஸ்தரான நம்பிள்ளைக்குத் தொண்டு புரிந்த ஓர் சன்யாசி இவர்; சன்யாசியான நஞ்சீயர் பட்டருக்கு தொண்டு புரிந்தது போலே.  நம்பிள்ளைக்கு வெகு ஆப்தமான சிஷ்யர் இவர்; இவரைப் பின்பழகராம் பெருமாள் ஜீயர் என்றும் அழைப்பார்கள். அவர் ஆசார்யனிடத்தில் மிகுந்த மரியாதையும் அபிமானமும் அன்பும் கொண்டு தொண்டு புரிந்து ஒரு உண்மையான ஸ்ரீவைஷ்ணவருக்கு எடுத்துக்காட்டாக  இருந்து காட்டியவர். அவருடைய ஆசாரிய அபிமானம் (பக்தி) வெகுவாகப் போற்றத்தக்கதாகும்.

nampillai-pinbhazakiya-perumal-jeer-srirangam

நம்பிள்ளையின் திருவடித்தாமரைகளில் பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர், ஸ்ரீரங்கம்

பராசர : பாட்டி, நம்பிள்ளைக்கும் அவருடைய சிஷ்யர்களுக்கும் இடையே நடந்த உரையாடல்களை பற்றி இன்று நீங்கள் சொல்லவே இல்லையே. அவர்களுடைய உரையாடல்களில் சுவையானவற்றைப் பற்றி எங்களுக்குச் சொல்லுங்களேன்.

பாட்டி : நம்முடைய பூர்வாசார்யர்கள் எப்பொழுதும் பகவத் விஷயத்தையும் பாகவத கைங்கர்யத்தைப் பற்றியுமே பேசுவார்கள். ஒரு தடவை பின்பழகிய பெருமாளுக்கு உடல் சுகமின்றி போக, அவர் தாம் விரைவாக குணமடைய எம்பெருமானிடம் ப்ரார்த்திக்குமாறு பிற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை கேட்டார்.

நம்முடைய சம்பிரதாயத்தில், ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன் எதையும் எம்பெருமானிடம் வேண்டக்கூடாது – அது தேஹ அசௌகரியங்களில் இருந்து குணம் பெறக் கோருவதானாலும் கூட. இதனைக் கண்ட நம்பிள்ளையின் சிஷ்யர்கள் அதைப் பற்றி நம்பிள்ளையிடம் விளக்கம் கேட்டனர். முதலில் நம்பிள்ளை அவர்களிடம் “சென்று அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் அறிந்த எங்களாழ்வானிடம் கேளுங்கள்”  என்று சொன்னார். எங்களாழ்வான் “ஒருக்கால் அவர் ஸ்ரீரங்கத்தின் மேல் கொண்ட அபிமானத்தால் மேலும் சிலகாலம் அங்கிருக்க எண்ணியிருப்பார்” என்று கூறினார். நம்பிள்ளை தம் சிஷ்யர்களை அம்மங்கி அம்மாளிடம் சென்று அவரிடம் கேட்குமாறு கூற, அவரோ “நம்பிள்ளையின் காலக்ஷேப கோஷ்டியை விட்டுச் செல்ல யார் தாம் விரும்புவார்கள்; எனவே நம்பிள்ளையின் காலக்ஷேபத்தைக் கேட்கும் பொருட்டே அவர் அவ்வாறு வேண்டியிருப்பார்” என்றார். முடிவில் நம்பிள்ளை தாமே ஜீயரைக் கேட்க, ஜீயர் கூறினார் “உண்மையான காரணத்தை நீர் அறிந்திருந்தாலும் அடியேன் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று எண்ணுகிறீர்கள். அடியேன் இன்னும் இங்கிருக்க என்னும் காரணம் என்னவென்று சொல்லுகிறேன் தினமும் நீங்கள் நீராடிய பின்பு, தங்களின் திவ்ய திருமேனி தரிசனமும், தங்களுக்கு விசிறி வீசும் கைங்கர்யமும் அடியேனுக்கு  கிடைக்கும். அத்தகைய தொண்டை விட்டுவிட்டு இத்தனை விரைவாக பரமபதம் செல்ல எவ்வாறு அடியேனால் இயலும்?”  இவ்வாறாக ஒரு சிஷ்யனுடைய லக்ஷணத்தை – தம்முடைய ஆச்சார்யரின் திவ்ய சொரூபத்தில் முழுதும் ஈடுபட்டிருத்தல், பின்பழகராம் பெருமாள் ஜீயர் வெளிப்படுத்தினார். இதனைக் கேட்ட அனைவரும் ஜீயருக்கு நம்பிள்ளையின் மேலிருந்த ஈடுபாட்டைக் கண்டு ஆச்சர்யம் அடைந்தனர். பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் பரமபதத்தைக் கூட மறுதலிக்குமளவும் நம்பிள்ளையிடம் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். அவருடைய ஆசார்ய நிஷ்டை அத்தனை ஆழமானது.

இறுதியாக, நம்பிள்ளையின் மற்றோர் சிஷ்யரான நடுவில் திருவீதிப் பிள்ளையைப் பற்றி பார்க்கலாம். தொடக்கத்தில், நடுவில் திருவீதிப் பிள்ளைக்கு நம்பிள்ளையின் மீது அத்துணை அபிமானம் இருக்கவில்லை. கூரத்தாழ்வான், பராசர பட்டர் வழிவந்தவராகையால் தம்முடைய  பாரம்பரியத்தின் பெருமையினால் அவர் நம்பிள்ளையிடத்தில் பணிவு கொண்டவராக இல்லை. அவர் எவ்வாறு நம்பிள்ளையின் திருவடித்தாமரைகளில் பணிந்தார் என்பதைப் பற்றி ஒரு சுவையான கதை உண்டு.

nampillai-goshti1

நம்பிள்ளை காலக்ஷேப கோஷ்டி – இடப்புறத்திலிருந்து மூன்றாமிடத்தில் நடுவில் திருவீதிப் பிள்ளை பட்டர்

வ்யாசன்: கூரத்தாழ்வானின் வழித்தோன்றலிடம் கர்வமும் அகந்தையும் இருந்தன என்பது எத்தனை முரண்பாடானது. அந்த கதையைச் சொல்லுங்கள் பாட்டி.

பாட்டி:  ஆமாம்! ஆனால்  அத்தகைய காரணமற்ற அகந்தை வெகு காலம் நீடித்திருக்கவில்லை. என்ன இருந்தாலும் கூரத்தாழ்வானின் பேரனல்லவா அவர். ஒருமுறை, நடுவில் திருவீதிப் பிள்ளை பட்டர் ராஜாவுடைய அரண்மனைக்கு செல்லுகையில் வழியில் பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயரைக் காண அவரைத் தம்முடன் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அரசன் அவர்களை வரவேற்று நல்ல ஆசனமளித்து அமரச் செய்தான். கற்றறிந்த அரசனான அவன், பட்டருடைய அறிவாற்றலைச் சோதிக்கும் பொருட்டு அவரிடம் ஸ்ரீராமாயணத்திலிருந்து ஒரு கேள்வி கேட்டான். “ஸ்ரீராமன்  தசரதனுடைய அன்பு மகனான தாம் ஒரு எளிய மனிதன் என்று சொல்கிறார். ஆனால் ஜடாயுவின் பிராணன் போகும் காலத்தில் ஸ்ரீராமன் அவருக்கு ஸ்ரீவைகுண்டம் அளிக்கிறார். எளிய மானிடனான அவர்,  எவ்வாறு ஒருவருக்கு வைகுண்டத்தை அளிக்க முடியும்” என்று அரசன் கேட்டான். இதற்கு பதிலளிக்க இயலாமல் பட்டர் வாயடைத்துப் போனார். அப்பொழுது அங்கே வேறு ஏதோ பணியின் காரணமாக அரசனுடைய கவனம் திரும்ப, பட்டர் ஜீயரிடம் இதற்கு நம்பிள்ளையின் விளக்கம் என்னவென்று கேட்க, ஜீயர் “பூரணமாக தர்மத்தை அனுஷ்டிக்கும் ஒருவர் எல்லா உலகத்தையும் ஆள்வான் என்று நம்பிள்ளை விளக்குவார்” என்று பதிலளித்தார்.  அரசனுடைய கவனம் இவர்கள் பக்கம் திரும்ப, பட்டர் இந்த விளக்கத்தை அரசனிடம் கூறினார். இதனை ஏற்ற அரசனும் பட்டருக்கு பல வகையான பரிசுகள் அளித்து   கௌரவப்படுத்தினான். நம்பிள்ளையிடம் மிகுந்த நன்றியுணர்வு மேலிட பட்டர், ஜீயரைத் தம்மை நம்பிள்ளையிடம் அழைத்துக் கொண்டு போகுமாறு வேண்டினார். நம்பிள்ளையின் திருமாளிகைக்குச் சென்று தனது பெருஞ்செல்வத்தை  நம்பிள்ளையின் திருவடித் தாமரைகளில் சமர்ப்பித்தார். பட்டர் “இத்தனை செல்வங்களும் உம்முடைய உபதேசங்களிலிருந்த  ஒரே ஒரு சிறு விளக்கத்தினால் கிடைத்தது.  இத்தனை காலமும் உம்முடைய உயர்ந்த வழிகாட்டுதலோ சேர்க்கையோ இல்லாமல் வீணே போயிற்று. இன்று தொடக்கமாக நான் உமக்குத் தொண்டு புரிந்து சம்ப்ரதாயக் கருத்துக்களை கற்றுக்கொள்வேன் என்று உறுதி கொண்டுள்ளேன்” என்று நம்பிள்ளையிடம் கூறினார். பட்டரை அணைத்துக் கொண்டு நம்பிள்ளை அவருக்கு நம் சம்ப்ரதாயத்தின் சாரத்தை உபதேசித்தார். குழந்தைகளே, இந்த கதையிலிருந்து நீங்கள் தெரிந்து கொள்வது என்ன?

வேதவல்லி: முன்னோர்களின் ஆசிகளாலேயே, பட்டர் சரியான இலக்கைச் சென்றடைந்தார் என்று தெரிந்து கொண்டேன்.

அத்துழாய்: நம்பிள்ளையின் ஞானத்தையும் மேன்மையையும் பற்றி நான் தெரிந்து கொண்டேன்.

பாட்டி: நீங்கள் இருவர் சொல்லுவதும் சரிதான். இந்த கதையிலிருந்து நாம் அறிந்து கொள்ள இன்னொரு விஷயமும் உண்டு. எம்பெருமான் எப்படி ஆசார்யர்கள் வழியாகவே நம்மை ஏற்றுக்கொள்வானோ, அது போலவே நாம் ஆசார்யனை அடைவதும் ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவனின் உயர்ந்த சகவாசத்தால் மாத்திரமே முடியும். இதனைத்தான் நாம் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பந்தம் என்றும் அடியார்கள் சம்பந்தம் என்றும் சொல்கிறோம். இங்கே, பட்டரை நம்பிள்ளையிடம் சென்றடையச் செய்த உயர்ந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் எவர்?

பராசர: பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர்!

பாட்டி: ஆமாம்! இதனால் பாகவத சம்பந்தத்தின் ஏற்றத்தைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.  ஜீயர், நம்பிள்ளையின் உகந்த சிஷ்யராக இருந்து, பட்டருக்கு ஆசார்ய ஞானத்தையும் ஆசார்ய சம்பந்தத்தையும் அனுக்ரஹித்தார். நாமும் நம்பிள்ளையையும் அவருடைய சிஷ்யர்களின் திருவடித் தாமரைகளை பணிவோம். அடுத்த தடவை, நான் உங்களுக்கு வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளையைப் பற்றியும் அவருடைய உன்னதமான இரண்டு புத்திரர்களைப் பற்றியும் அவ்விருவர் நம் சம்ப்ரதாயத்திற்கு புரிந்த நிகரற்ற தொண்டினைப் பற்றியும் சொல்கிறேன்.

குழந்தைகள் எல்லாரும் நம்முடைய பல ஆசார்யர்களின் சிறப்பினையும் அவர்களின் திவ்ய கைங்கர்யங்களைப் பற்றியும் எண்ணியவாறு தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பிச் சென்றனர்.

அடியேன் கீதா ராமானுஜ தாசி

ஆதாரம் : http://pillai.koyil.org/index.php/2016/09/beginners-guide-nampillais-sishyas/

வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org/